อิแตะ run

เมื่อวานหลังจบประชุมทั้งหลายทั้งปวงเป็นที่เรียบร้อย อารมณ์เหมือนกูใกล้จะเป็นกล้ามเนื้อกดทับแล้วรึเปล่า ทำไมแม่งชา ๆ

ก็เลยลุกไปชงกาแฟ ไม่ใช่!! มึงอย่ามาตลก

ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ขอออกไปเดินไปจ๊อกสูดอากาศนอกบ้านนิดนึง ใกล้ค่ำแล้วด้วยคนในหมู่บ้านคงไม่พลุกพล่านแล้วล่ะ

ติดกล้องไปด้วยเพราะหวังว่าจะไปเจอลูกหมาลาบราดอร์ในหมู่บ้าน แม่งอายุหกเดือนกำลังซนกำลังน่าฟัดเลย อาศัยเล่นกับหมาชาวบ้านไปก่อนนี่แหละวะ

เจ้าของเผลอเมื่อไหร่ เจอกูเล่นไข่หมามึงแน่… 😆🤣

หมายเหตุ ดูในคลิปแล้ว ถ้าไม่รู้ว่าเป็นขาตัวเอง พี่จะสงสัยว่า คนเป็นโปลิโอแม่งวิ่งได้ด้วยเหรอวะ?

อิแตะ run

ครูฝนสอนวิ่งเทรล : การ Uphill & Downhill

ช่วงนี้งานวิ่งเทรลยังชะลอ ยังยกเลิก เดินหน้าไม่ได้ เราก็นั่งดูคลิปหาข้อมูล หาความรู้ แก้คิดถึงกันไปพลาง ๆ ครับ

คลิปนี้ถ่ายมาตั้งแต่ก่อนงาน CM ปีที่แล้ว นี่ดองเอาไว้จนใกล้จะงาน CM ปีนี้ คิดว่าแม่งน่าจะได้ที่ล่ะ มาดูมาฟังครูฝน (น้าฝน หรือ รุ่งโรจน์ พรสวัสดิ์) สอนการ uphill กับ downhill กันครับ

ก่อนหน้านี้พี่มีปัญหาเรื่องการ downhill วิ่งลงได้ช้า ลงเร็วก็เจ็บเข่า พอมาได้ทริกครูฝน ปัญหาแม่งจบ บอกเลย!!

วิ่งลงได้เร็วขึ้นเหรอ? เปล่า!! กุกลิ้งตกเขาเลย… 😆🤣

วิ่ง city run กรุงเทพฯ ครั้งแรก เส้นยีราฟ

Giraffe route
รูตยีราฟครับ จุดสตาร์ตและ finish อยู่ตรงลูกศรชี้

เมื่อเช้าครับเห่อตื่นตั้งแต่ตีสามกว่าเพื่อจะมาวิ่งซิตี้รันครั้งแรกในชีวิต ที่มาของเรื่องก็คือ ในกรุ๊ป fb ชื่อว่า City Run Club ที่พี่เข้าไปเป็นสมาชิกแบบแอบ ๆ เขาชักชวนกันมาวิ่งโดยเอารูตยีราฟมาเป็นตัวล่อ

อธิบายนิดนึงสำหรับคนที่ไม่ได้วิ่ง คือเวลาเราวิ่งโดยที่ใส่นาฬิกาที่มีระบบ gps เนี่ย พอเราวิ่งเสร็จแอปนาฬิกามันจะพล็อตเส้นทางวิ่งของเราให้เองอัตโนมัติ

ทีนี้ก็จะมีคนรักสนุกแต่ไม่ทุกข์ถนัด ก็จะดีไซน์เส้นทางวิ่งที่ว่าพอวิ่งเสร็จแล้วก็จะเป็นรูปหรือตัวหนังสือต่าง ๆ นานา แล้วแต่ความชอบความสนใจ

ไอ้รูตยีราฟนี่ก็ไปเตะตาคุณภรรยาเข้าให้ ก็เลยจะไปลองวิ่งดู ถือเป็นครั้งแรกที่วิ่งซิตี้รันและครั้งแรกที่ไปวิ่งกับกลุ่มนี้ ซึ่งก็เป็นเหตุให้ต้องตื่นตั้งแต่ยังไม่ตีสามครึ่งเพื่อจะอาบน้ำแต่งตัวเรียกแท็กซี่ไปที่หน้าโรงเรียนสวนกุหลาบที่เป็นจุดนัดพบ

พอใกล้ได้เวลาก็พากันไปที่ดิ โอลด์สยามที่เป็นจุดสตาร์ต รวมตัวกันถ่ายรูปเอาฤกษ์เอาชัยก่อนเริ่มวิ่งซึ่งทำให้เห็นว่ามีนักวิ่งมาร่วมกิจกรรมครั้งนี้คึกคักหนาตามาก น่าจะราว ๆ ๒๐๐ คนได้

รวมพลก่อนสตาร์ต
รวมพลก่อนออกวิ่ง

พอให้อุ่นใจว่า ไม่เหงาเว้ย

การวิ่งเรียบร้อยดี เพราะนอกจากจะแชร์เส้นทางมาให้ศึกษากันก่อนแล้วทีมแอดมินยังคอยประกบหน้าประกบหลัง มีที่ขี่จักรยานคอยส่งเสียงเตือนเวลาข้ามแยกและบอกนักวิ่งให้วิ่งชิดริมถนนด้วย

เส้นทางผ่านหลายจุดแลนด์มาร์กของกรุงเทพฯ อย่างภูเขาทอง พระบรมรูปทรงม้า พระที่นั่งอนันตสมาคม อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย สนามหลวง วัดพระแก้ว ศาลหลักเมือง เสาชิงช้า เออ เยอะจริงว่ะ

สถานีสามยอด
ผ่านสถานีสามยอด นี่ก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกนะ

ส่วนที่ทำให้ใจเต้นก็พอมีอยู่บ้างเล็กน้อย ตอนพักเบรกที่ลานพระบรมรูปทรงม้า ด้วยความที่คนมากันเยอะ ระหว่างที่ยืนรวมตัวกัน บ้างก็ถ่ายรูป ถ่ายโน่นถ่ายนี่ สักพักมีรถตำรวจมาเว้ย พี่เดินลงมาสองคน คงสงสัยพวกมึงมาทำไรกัน อย่ามาทำให้กุซวยงี้ 5555

พระบรมรูปทรงม้า
พักเบรก ถ่ายรูปหมู่กันที่ลานพระบรมรูปทรงม้า

สรุปวิ่งไปสองชั่วโมงกว่า ระยะวิ่งจริงประมาณ ๑๙ โล แต่ระยะในแอป ๑๗ โลกว่าเพราะมีช่วงที่กดหยุดนาฬิกาด้วย (เพื่อให้ได้รูปยีราฟตามที่ดีไซน์ไว้)

พระที่นั่งอนันตสมาคม
พระที่นั่งอนันตสมาคม

ได้บรรยากาศแปลกใหม่ของการวิ่ง ได้เห็นว่าในเมืองก็พอวิ่งได้ แต่ต้องระวังและใช้ความสังเกตมากหน่อย เพราะฟุตบาตกรุงเทพฯ อ่ะนะ อีกอย่างคือ เนื่องจากเริ่มวิ่งตั้งแต่เช้ามืด รถก็เลยยังไม่มาก กลิ่นควันรถน้อยมาก ไหวอยู่นะ

อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย
อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย รูปนี้ถ่ายเสร็จดูทีแรกนึกว่าม็อบ ไม่ใช่นะ 5555
วัดพระแก้ว
วัดพระแก้วจ้ะ จุดนี้เบรกถ่ายรูปหมู่กันอีกครั้ง
กระทรวงกลาโหม
ด้านหลังกระทรวงกลาโหม ดูบรรยากาศสิ ธรรมดาที่ไหน…
เสาชิงช้า
เสาชิงช้ายามเช้าจ้า

ใครสนใจอยากเข้าร่วมกิจกรรมซิตี้รันแบบนี้ กดเข้ากรุ๊ปได้เลยจ้ะ แอดมินบอกตอนก่อนแยกวงว่า หลังจากนี้จะมีกิจกรรมวิ่งทุกอาทิตย์ ใครชอบแบบไหน รูตไหน จัดไปได้เลย…

จังหวะเข้าเส้นชัย PYT100 2020

จังหวะวิ่งเข้าเส้นชัยงาน Pong Yaeng Trail หรือสั้น ๆ ว่า PYT100 2020 เตรียมใจรับเซอร์ไพรส์ที่หน้าเส้นชัยเอาไว้ประมาณนึง แต่ก็นึกไม่ถึงว่าโปรหนำกับอาจารย์นที ผู้จัดงานจะจัดให้ขนาดนี้

สวยเข่าทรุดจริง ๆ ❤

‘เทพกาก’ ที่เขาฉลาก

เมื่อวันเสาร์ไปซ้อมที่เขาฉลาก ⛰

ขณะที่กำลังเหนื่อยแฮ่ก “เดิน” ขึ้นทางถนนได้ยินเสียงจ๊อกตามหลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนแซงในที่สุด

พอหันไปดูก็ อ้าว เทพกาก หัวหน้าหมู่บ้านเทพกากนี่เอง เลยกัดฟัน เอาวะ จ๊อกตามไปคุยด้วยสักแป๊บ

ได้แป๊บเดียวจริง ๆ กู… 😭😅

ครูฝนสอนท่าปีนเขา (mountain climbers)

เมื่อวานมีโอกาสได้เข้าร่วม Altra Workshop ที่จัดขึ้นครั้งแรก วิทยากรคือ ครูฝน Roongrote Bhornsawat เภสัชกรคนดังแห่งวงการเทรล ซึ่งตอนนี้เป็นเทรนเนอร์ที่ฮอตและถูกถามหามากที่สุด!!

ถูกถามหาจากนักวิ่งเหรอ? เปล่า จากตำรวจ 👮‍♀️ … หยอก หยอก 🤣😆

ครูฝนสอนทั้งการเตรียมอุปกรณ์ เตรียมตัวและเตรียมใจเพื่อไปงานเทรล (โดยมีแอดนน จากเพจ #วิ่งตีนแตก มาช่วยเป็นลูกมือและถ่ายคลิป)

เรื่องอื่นยังไม่เท่าไหร่ เรื่องเด็ดคือ การบอดี้เวตเพื่อสร้างกล้ามเนื้อสำหรับนักวิ่งเทรล

ครูฝนสอนมาหลายท่า ได้มาทั้งกล้ามเนื้อมัดใหญ่มัดเล็ก ในคลิปนี้เป็นท่าปีนเขา (mountain climbers) ได้ core body ได้ก้น

ลองทำตามกันดูนะฮะ…

(ถ้า Altra เขาไม่ว่าเดี๋ยวจะเอาเรื่องอื่นมาโพสต์อีก)

บันทึก PYT100 / 2019 : ใครอกหักที่ A12 มากองกันตรงนี้

PYT100 - 2019 bib

มาครับ บันทึก PYT 100 / 2019 ฉบับเขียนใหม่ เพราะเวอร์ชั่นแรกเขียนไปอ่านไปแล้วแม่งหล่อเกิ๊น ไม่ใช่ตัวเอง เอาใหม่ ต้องเขียนใหม่

เรา (หมายถึงพี่กับคุณแม่พดด้วง) คุยกันตั้งแต่ช่วงปลายปีที่แล้วว่า ถ้าเราจบฟูลแรกที่จอมบึงมาราธอนแล้วเราจะย้ายค่ายเปลี่ยนไปวิ่งเทรลกันบ้าง พอจบฟูลที่จอมบึงได้เรียบร้อยเมื่อเดือนมกราคมก็เลยมาตั้งเป้ากันว่า ถ้ามาสายเทรลก็อยากจะจบร้อยโลสักครั้งในชีวิต

หลังจากหาข้อมูลแล้วก็ฟันธงว่า โป่งร้อยนี่ล่ะวะที่จะเป็นเป้าหมายของเรา ด้วยเหตุผลว่าเป็นเทรลร้อยโลที่เหมาะกับมือใหม่ที่สุด ผู้จัดดี สนามไม่ยากเกินไป เวลาที่ให้อยู่ในวิสัยที่จะจบได้ ถึงขนาดมีคนบอกว่า เดินยังจบ!!

ระยะที่เราเคยวิ่งจบไกลที่สุดอยู่ที่ ๕๐ โล มาครั้งนี้โดดพรวดขึ้นมาเป็นร้อยโลทำให้เราต้องเตรียมตัวมากกว่างานอื่นก่อนหน้านี้

PYT100 - 2019 running plan
แผนการวิ่งหนีตาย หนีคัตออฟ ที่ทำไว้ มีข้อมูลเสร็จสรรพว่าแต่ละจุดต้องเพซเท่าไหร่ เข้าสเตชั่นเวลาไหน ออกเวลาไหน ถือไว้คนละชุดกับแม่พดด้วง

ซึ่งเรื่องเตรียมตัวนี่ไม่ใช่ปัญหาเพราะแม่พดด้วงทุบโต๊ะเปรี้ยง!! ออกนโยบาย ชิม ช็อป ใช้ เฮ้ยยย นโยบาย “ใช้เงินแก้ปัญหา” อะไรที่ใช้เงินแล้วจบได้ก็จ่ายไป ทั้งอุปกรณ์ รองเท้า เสื้อผ้า ฯลฯ และอะไรที่ใช้เงินแล้วช่วยลดเวลาให้เราได้ เราก็จ่ายไป ส่วนเรื่องการซ้อม บอกเลยว่างานนี้ซ้อมมากที่สุดตั้งแต่เริ่มวิ่งเทรลมา (เหรอออออออออ…)

PYT100 2019 bib registration
วันมารับ bib ระยะร้อยโล รับพร้อมกับระยะอื่น ยกเว้น ๑๖๖ กับ ๑๒๐ ที่รับไปในวันก่อนหน้าแล้ว

งานนี้ระยะร้อยโลกับ ๗๐ โลปล่อยตัวที่ Botanic Resort ส่วนเส้นชัยอยู่ที่ Flora Creek เราเลือกที่พักอยู่ใกล้จุดสตาร์ตตามคำแนะนำของผู้จัด และโชคดีที่ในเกสต์เฮาส์ที่เราพักมีนักวิ่งระยะร้อยโลพักอยู่ด้วยอีกคน พี่เจ้าของเกสต์เฮาส์เลยอาสาขับรถพาไปส่งที่จุดสตาร์ต ก่อนที่ตัวเองจะต่อไป Flora Creek เพื่อลงวิ่งระยะ ๕๐ โล

PYT100 2019 tattoo
tattoo โป่งร้อย ไม่มี tattoo นี้เข้าจุดสตาร์ตไม่ได้นะจ๊ะ

ลงจากรถที่หน้าสวนพฤกษศาสตร์ตอนตีสี่ (เพราะผู้จัดไม่ให้รถขึ้นไปที่ Botanic) ฝากกระเป๋าสัมภาระกับเจ้าหน้าที่แล้วเดินหอบหิ้วข้าวของบรรดามีกับถุง drop bag ขึ้นเนินไปที่ Botanic เหมือนเป็นการวอร์มเล็ก ๆ ก่อนสตาร์ต ระยะทางประมาณ ๙๐๐ เมตรกับความสูงร้อยกว่าเมตร ดีที่อากาศเย็น ไม่งั้นเหงื่อซึมตั้งแต่ยังไม่สตาร์ต

พี่กับคุณแม่พดด้วงตกลงกันว่าภาคกลางวันนี่ใครเร็วกว่าไปก่อนได้เลย แล้วไปรอเจอกันที่สเตชั่นข้างหน้าเป็นจุด ๆ ไป แต่พอเข้าช่วงมืดตอนเย็นต้องมาวิ่งเป็นบัดดี้ไปด้วยกัน เพราะมือใหม่กลางคืนด้วยกันทั้งคู่ เกิดอะไรขึ้นมาจะได้ช่วยกันได้

ปล่อยตัวตอนตีห้า เรามันพวกมือใหม่สายหนีคัตออฟเราไม่รีบ ให้ขาแรงเขาออกไปก่อน ไม่อยากไปเกะกะ

PYT100 2019 start line
บรรยากาศหน้าเส้นสตาร์ตก่อนปล่อยตัว

ออกจากจุดสตาร์ตสักพักเริ่มขึ้นเนิน ได้ใช้ไม้โพลตั้งแต่เริ่มเลยงานนี้ (แล้วไม่ได้เก็บเลยจนจบเรซ) วิ่งตามกันไปพักใหญ่ ๆ เกิดช่วงรถติด เพราะทางข้างหน้าเป็น single track แถมยังต้องมุดลอดค้างไม้ไผ่ที่ใช้ปลูกผักของชาวบ้าน ทำให้เสียเวลาช่วงนี้ไปร่วม ๆ ครึ่งชั่วโมง

พอหลุดมาได้แต่ละคนก็เริ่มสับกันล่ะ บวกกับฟ้าเริ่มสว่างให้เห็นทางง่ายขึ้น ก็อัปฮิลตามกันไป ช่วงนี้อากาศเย็นสบาย จนโผล่มาถึงทางแยกที่จะต้องเลี้ยวไป A7 ม่อนล่อง ก็เจอกลุ่มนักวิ่งวิ่งสวนลงมาเป็นระยะเพื่อไป A8 อารมณ์ช่วงนี้เหมือนตอนไป CM3 ช่วงจะขึ้นผานกกกเปี๊ยบเลย แม่ง ชันก็ชัน แถมยังใจเสียจากการที่เห็นคนวิ่งสวนกันลงมาเยอะจังเว้ยเฮ้ย แล้วเมื่อไหร่กูจะถึงซักทีวะ

ขึ้นมาถึง A7 ม่อนล่อง มีเวลาตุนไว้ ๔๐ นาที เช็กอินเรียบร้อย ฉีดสเปรย์ที่น่องทั้งสองข้าง หยิบกล้วยน้ำว้ามากินแล้วตุนใส่เป้มาอีกใบเผื่อไว้กลางทาง เติมน้ำเย็น เสร็จเรียบร้อยแม่พดด้วงตามมาถึงพอดี รออยู่จนแม่พดด้วงจัดการตัวเองเรียบร้อยวิ่งออกไปพร้อมกัน

จากขามาที่เป็นขาขึ้น พอขากลับก็กลายเป็นขาลง เป็นช่วงทำเวลาเก็บมาร์จิ้น ก็ดาวน์ฮิลลงมายาว ๆ แต่ก็ระวังตัว ไม่ห้าวมาก เพราะข้างหน้ายังมีช่วงดาวน์ฮิลแบบชัน ๆ โหดสัสรัสเซียรออยู่ ยังไม่อยากเจ็บเข่าตั้งแต่ตอนนี้

PYT100 2019 view
วิวสวย ๆ ที่ม่อนวิวงามยามสาย

ระหว่างทางไป A8 ปงไคร้ ต้องไต่เขาขึ้นไปหนึ่งลูก ไปเจอม่อนวิวงาม เป็นแหล่งที่พักนักท่องเที่ยว มีจุดให้บริการกางเตนต์กางกระโจมนอนเต็มไปหมด ถึงตรงนี้นักวิ่งหลายคนแวะเข้าร้านค้าไปทำทีซื้อโค้กเพื่อขอใช้ห้องน้ำส่งแฟกซ์ที่อั้นมาตั้งแต่สตาร์ต ส่วนพี่เองอาการมาตั้งแต่ตอนช่วงรถติดก่อนขึ้น A7 แล้ว แต่ยังอั้นได้ ตั้งใจไว้ว่า ขอทำเวลาก่อน ถ้าไม่ไหวจริง ๆ จะปล่อยแม่งกลางป่านั่นล่ะ ฮึ่ยยยยย

ผ่านจุดกางเตนต์มาได้หน่อยนึงเจอจุดเซอร์วิส kak oasis ของเพจนักวิ่งกากๆ กำลังจะวิ่งผ่านไปแต่เห็นมีกาแฟต้ม moka pot เลยแวะเข้าไปขอมาสองอึก ช่วยเพิ่มความดีด (ขอขอบคุณทีมงาน kak oasis มา ณ ที่นี้)

ก่อนเข้า A8 สวนทางกับขบวนกฐินพ่อผู้ใหญ่บ้านผานกกก ที่ลงระยะ ๑๖๖ โล วิ่งต่อไปอีกนิดเจอแอดลุงเบนซ์ เพจ Dnf6+ ที่ลงร้อยโลเหมือนกัน ก้มลงดูนาฬิกา ประเมินคร่าว ๆ แอดลุงน่าจะนำหน้าอยู่ประมาณชั่วโมงนึง

มาถึง A8 ปงไคร้ ตุนเวลามาร์จิ้นเพิ่มเป็นชั่วโมงครึ่ง เดินเข้าไป ทำไมคนยั้วเยี้ยจังวะ? สักพักถึงรู้ว่านี่เป็นสเตชั่นใหญ่ เป็นแหล่งรวมตั้งแต่ระยะ ๑๖๖ / ๑๒๐ / ๑๐๐ และ ๗๐ คนมันถึงเยอะขนาดนี้ ก็เริ่มหวั่นใจว่าตอนแม่พดด้วงมาถึงจะเจอกันมั้ย ระหว่างนั้นไปกินข้าวก่อน เป็นก๋วยจั๊บญวน ซึ่งโชคดีที่เคยกินมาก่อนหนนึง ไม่งั้นท่าจะแย่ รีบกินแล้วออกไปกินแตงโม หยิบกินไปเกือบครึ่งลูกได้มั้ง 5555 นอกจากแตงโมก็มีกล้วย มีส้ม ซึ่งไม่กล้ากินเพราะกลัวจะไปเร่งไอ้ที่อั้นอยู่ให้ออกมาเร็วขึ้น

ระหว่างยืนกินแตงโมอยู่ แม่พดด้วงเข้ามาพอดี ระหว่างรอแม่พดด้วงก็ไปเติมน้ำ เจอคนยืนข้างหน้าใส่เสื้อ GEO CMU Running Club ก็เลยสะกิดถาม จบจีออเหรอ? ปรากฏว่าเป็นรุ่นน้องรหัส ๓๘ พอบอกว่าพี่รุ่นอะไร น้องมันทำปาก โอ้ววววว เฮ้ย ใจเย็น กูไม่ได้แก่ขนาดนั้น 5555

พอแม่พดด้วงพร้อมก็ออกวิ่งต่อ พี่มุ่งหน้าจะไป A9 ตามเส้นทางของระยะร้อยโล ปรากฏว่าแม่พดด้วงเลี้ยวขวับตามคนข้างหน้า ซึ่งเค้าเป็นระยะ ๑๒๐ โล ต้องเรียกให้กลับมา เกือบไปแล้ว

จาก A8 ไป A9 แม่ขิ อันนี้แปลกมาก พี่จำไม่ได้เลย ไม่มีภาพอยู่ในหัวเลยว่าแม่งเป็นยังไง พยายามนึกยังไงก็นึกไม่ออก รูปก็ไม่ได้ถ่ายไว้ จนเหวอว่า เฮ้ย ตกลงกูไป A9 มารึเปล่า แต่หยิบพาสปอร์ตมาดูก็มีตราปั๊มอยู่นะ แสดงว่าพี่ไปมาแน่นอน แต่นึกไม่ออกขอข้ามไปละกัน

จาก A9 ไป A10 แม่ปะ อันนี้ล่ะจำได้แม่น เพราะหลังจากเหนื่อยกับการตะกายเขาขึ้นไปแล้วก็ปล่อยดาวน์ฮิลทางเทรลลงมายาว ๆ ชัน ๆ ตอนเริ่มดาวน์ฮิลก็มีกันอยู่หลายคน พอไหลมาสักพักเริ่มหลุดไปทีละคน พี่เองได้พี่ผู้หญิงคนนึงเป็นหัวลากนำมา วิ่งกันมาสองคนตามพี่เค้ามาเรื่อย ๆ (บอกเลยว่ารองเท้า altra king mt นี่แม่งดีจริง กระชับเท้าดีมาก ดาวน์ฮิลโคตรสนุก เดี๋ยวคราวหน้ามารีวิวกันอีกที)

จนจังหวะเผลอ สะดุดรากไม้ที่โผล่ขึ้นมานิดเดียวมองไม่เห็น พุ่งไปข้างหน้าเป็นซูเปอร์แมนเลยกู ฝ่ามือเป็นแผล เข่าเป็นแผลเหมือนตอนงาน PET เป๊ะเลย ก็ได้พี่ผู้หญิงคนนี้แหละเอายามาให้ อันนี้ก็ความรู้ใหม่ มียาจากญี่ปุ่นที่พอป้ายไปแล้วมันเป็นฟิล์มกันน้ำได้ด้วยว่ะ ถามพี่เค้าว่าซื้อจากที่ไหน ตั้งใจจะซื้อมาใช้มั่ง (ขอบคุณคุณพี่ไว้ที่นี่อีกครั้งครับ)

fresh wounds from PYT100 2019
ได้แผลอีกแล้ว มือข้างเดิม จุดเดิม ซ้ำรอยงาน PET

ก่อนเข้า A10 เจอจุด kak oasis อีกที แต่ครั้งนี้ไม่แวะ ขอไปเข้าที่ A10 เลย ถึงจุดนี้ได้มาร์จิ้นเพิ่มมาเป็นชั่วโมงห้าสิบนาที ความมั่นใจมากขึ้น กูนี่น่าจะจบนะร้อยโลแรก

กินข้าวหมูกระเทียมเสร็จนั่งชาร์จนาฬิการอแม่พดด้วง เห็นนักวิ่งนั่งท้ายรถกะบะมา ดูทรงแล้วคงล้มคางไปกระแทกหินจนคางแตก ต้องหยุดไปเลย เออ กูนี่ยังโชคดี แค่มือเป็นแผลเท่าจิ๋มมด

ออกจาก A10 ไป W1 ที่นั่นไม่มีคัตออฟแต่เราก็คำนวนเวลาไว้ว่าควรไปถึงไม่เกินกี่โมง จุดนี้ดีงามมากเหมือนเรซไดเรกเตอร์อ่านใจคนออก เพราะวิ่งมาเหนื่อย ๆ ร้อน ๆ มาเจอโค้กเย็น ๆ ใส่น้ำแข็งให้กิน น้องคนเทเทให้ไม่อั้น กินแล้วอยากเติมพี่เติมได้อีก เห็นนักวิ่งหลายคนเอาใส่ขวดใส่ถุงน้ำติดตัวไปกินระหว่างทางกันเลย

กินโค้ก กินข้าวต้มมัด ฉีดสเปรย์ที่น่องทั้งสองข้างแล้วเดินไปให้น้องเจ้าหน้าที่ทำแผลให้เป็นเรื่องเป็นราวก่อนออกวิ่งต่อไป A11 สะเมิง

เส้นทางช่วงนี้เราหวั่นใจอยู่นิดหน่อย เพราะโปรหนำเตือนไว้ว่าต้องข้ามน้ำหลายจุด และดูจากเวลาแล้วน่าจะมืดก่อนที่จะไปถึง A11

ช่วงโพล้เพล้มีจังหวะทิ้งช่วงจากคนข้างหน้าข้างหลังนิดหน่อย ตอนที่วิ่งอยู่คนเดียวมีความตื่นเต้นเล็กน้อย ไอ้ประเภทที่ว่าวิ่ง ๆ อยู่มีเสียงเหมือนคนวิ่งมาข้างหลัง พอหันไปดูแล้วไม่มีใครนั่นชักจะธรรมดา คราวนี้เป็นเสียงเหมือนใครมาตีบิบที่ติดไว้ด้านหลังที่เป้น้ำ เสียงชัดมากเพราะอยู่ที่หลังนี่เอง จนต้องหันไปดู เออ ไม่มีใครนะ ไม่เอาสิ ไม่ซน คนกำลังรีบ พยายามไม่คิดอะไร แล้ววิ่งไปต่อ ตอนแม่พดด้วงตามมาทันก็ไม่ได้เล่าให้ฟัง พยายามลืม ๆ ไป 5555

ก่อนถึง A11 ต้องข้ามน้ำหลายจุด โชคดีที่มีคนเอาท่อนไม้ ก้อนหินมาวางให้เหยียบข้ามไปได้ ก็เลยไม่เปียก มาเสียท่าที่จุดสุดท้าย เหยียบแล้วไม้แม่งพลิก ก้าวพรวดลงไปสองขาเลยจ้า ได้ประสบการณ์ใหม่วิ่งแม่งทั้งรองเท้าเปียกนี่แหละจ้า

มาถึง A11 สะเมิง มาร์จิ้นเหลืออยู่ชั่วโมงสิบสี่นาที จุดนี้เป็นจุดดร็อปแบ็ก เราพลาดที่จุดนี้เพราะใช้เวลาอยู่ที่นี่ชั่วโมงนึง ซึ่งนานเกินไป มีกินข้าวไข่พะโล้ อันนี้ไม่นาน แต่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนรองเท้านี่นานอยู่ เสร็จแล้วออกวิ่งต่อ ตอนที่ออกมามากันสองคน แต่มีนักวิ่งอีกคนวิ่งตามมาบอกขอติดไปด้วย ซึ่งเรายินดีมาก เพราะมือใหม่ภาคกลางคืนด้วยกันทั้งคู่ มีคนไปด้วยกันจะได้ไปได้ไกล 5555

จาก A11 ไป W2 จุดนี้เพื่อนยุพราชฯ เจ้าถิ่นบรีฟเส้นทางมาให้ล่วงหน้า แต่มาถึงตรงนี้พี่จำอะไรไม่ได้เลย จำได้อย่างเดียวว่า ทางช่วงนี้เป็นเส้นเก่าที่ไม่ค่อยมีคนใช้แล้วและเคยมีเคสเอาศพไปทิ้ง ชิ_หาย ขอบคุณมาก เส้นทางพอเลยปั๊ม PT มาแล้วแม่งโคตรมืด ไฟไม่มีเลย ทางเป็นถนนดินอัด เหมือนเตรียมจะทำถนน เดินขึ้นเนินไปยาว ๆ ตอนแรกใจเสียเหมือนกัน อารมณ์ประมาณว่าคนอื่นเค้าออกกันไปหมดแล้วหรือเปล่าวะ เหลือกูนี่รั้งท้าย เดินมาเริ่มเจอนักวิ่งคนอื่น แซงมาบ้าง เดินตามกันไปบ้าง ช่วงนี้ยังไม่โหดเท่าไหร่ จนมาเจอพี่เจ้าหน้าที่ป่าไม้นั่งเฝ้าระวังอยู่ พี่บอกว่า ทางข้างหน้าชันหน่อยนะครับ ปกติพวกผมไม่ได้เดินกันทางนี้ ซึ่งประโยคนี้ตีความได้ว่า แม่งต้องไม่ธรรมดาแน่

ซึ่งก็จริง ทำไมกูซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้มั่ง ทางแม่งเป็น single track แถมเป็นร่องน้ำมีน้ำไหลมาตลอด เวลาเดินต้องเดินขาถ่างเหยียบสองข้างของร่องน้ำ อย่าว่าแต่จะทำเวลาเลย จะเดินธรรมดายังลำบาก ช่วงนี้เดินอยู่กับแม่พดด้วงสองคน (หมายถึงพี่กับแม่พดด้วงรวมกันเป็นสองคน ไม่ใช่พี่แล้วก็แม่พดด้วงอีกสองคน เข้าใจนะ) เพราะคนที่มาด้วยเขาล่วงหน้าขึ้นไปก่อนแล้ว จนโผล่พ้นทางเทรลขึ้นมาทางถนน เดิน ๆ อยู่ เจอตัวอะไรวะตาเรืองแสงสีเขียว อย่านะมึง ดูดี ๆ อีกที อ่อ หมา 5555

ไปอีกหน่อยมาเจอ W2 มีโค้กอีกแล้ว ดีงาม เราเปลี่ยนแบตเฮดแลมป์ หยิบเสื้อกันลมออกมาใส่เผื่อไว้เลย แล้วออกเดินต่อ ไป A12 กองแหะ ช่วงนี้เริ่มใจชื้น เพราะดูจากแผนที่เส้นทางเราผ่านช่วงขาขึ้นที่เรากังวลที่สุดมาแล้ว เหลือขึ้นอีกนิดเดียวแล้วก็เป็นทางลงแล้วเว้ย มีเวลาสามชั่วโมงกับระยะทางแค่แปดโล คิดในใจว่า สบายยยยยย แม่งไม่ได้รู้ตัวเลยว่านรกรออยู่

เดินมาเรื่อย ๆ จนถึงป้ายบอกทางไป A12 เดินตามไปเจอนักวิ่งสวนทางมา กำลังงง เอ๊ะ มาถูกทางหรือเปล่า ผู้หญิงคนที่สวนมาบอกว่า ถูกทางแล้ว เข้าไปทางนี้แหละ เข้าทางไหน ออกทางนั้น แม่งฟังน้ำเสียงแล้วแปลก ๆ กูว่าต้องมีอะไร

ช่วงนี้เริ่มวิ่งได้ มีนักวิ่งสวนทางมาตลอด วิ่งไปสักพัก มีหมาเหมือนหมาไซบีเรียนวิ่งสวนมาพร้อมกับนักวิ่ง เป็นหมาไม่ได้ใส่ปลอกคอ แต่สภาพขนดูสะอาดสะอ้านเหมือนหมามีเจ้าของ กำลังนึกว่า นี่หมาจริงหรือกูหลอน ก็พอดีแม่พดด้วงทักขึ้นมาว่า เอ้า น้องหมา มาจากไหน เออ ยังอุ่นใจ กูไม่ได้เห็นคนเดียว 5555

วิ่งต่อไปเริ่มเข้าใจล่ะ ทำไมเขาถึงบอกว่า เข้าทางไหน ออกทางนั้น ทางแม่งทั้งขึ้นทั้งลง แถมเป็นทางดินชัน ๆ ขึ้นก็ชัน ลงก็ชัน พอกำลังใจเริ่มมาคนสวนมาแม่งบอก ข้างหน้าโหดกว่านี้ ขอบคุณมาก 5555

เส้นทางช่วงนี้เหมือนไม่สุดซักที ทั้งที่ระยะแค่สี่โลกว่า ขึ้นลง ขึ้นลง อยู่นั่น บางช่วงมองไปข้างหน้าเห็นไฟเฮดแลมป์ยาวเป็นสายลงมา คิดในใจว่า นี่แม่งยกภูเขาทองมาไว้ตรงนี้เหรอ ช่วงนี้แม่พดด้วงบอกว่า ให้วิ่งไปก่อนเลย เพราะถ้ารอกันอยู่อาจไม่ทันคัตออฟ

นั่นแหละ กัดฟันมาเรื่อย ๆ จนโผล่ทางเทรลมาขึ้นทางถนน วิ่งมาสักพักเจอทางดาวน์ฮิลถนนลาดยาง ซึ่งจริง ๆ ไม่ชอบเลย แม่งชวนให้เจ็บเข่า แต่ชั่วโมงนี้แล้ว ปล่อยไหลดาวน์ฮิลลงมายาว ๆ สวนกับนักวิ่งที่ค่อย ๆ เดินขึ้นมา ตอนนั้นใจยังไม่ได้คิดว่า เดี๋ยวกูต้องกลับทางนี้อีกนะ

เข้า A12 กองแหะ ก่อนเวลาคัตออฟ ๒๙ นาที เจอน้องที่วิ่งด้วยกันช่วงนึงนั่งอยู่ก่อนแล้ว น้องตัดสินใจ dnf เรียบร้อยเพราะเจ็บเข่า ตอนนั้นยังคิดอยู่ว่าจะไปต่อแต่ขอพักเอาแรงก่อน กินข้าวต้ม กินกาแฟ สักพักแม่พดด้วงเข้ามาถึง แม่พดด้วงตัดสินใจไม่ไปต่อ ส่วนพี่นั่งรีรออยู่ เอาไงดีวะ ตอนนี้เริ่มคิดถึงทางที่เพิ่งผ่านมา ที่จะต้องกลับไป สเตชั่นต่อไป A13 ต้องต่อไป ๑๕ โลกว่ามีเวลาสามชั่วโมงครึ่ง ทางแม่งก็โหดใช้ได้ หัวแม่เท้าก็เริ่มเจ็บแล้วจากที่เปลี่ยนรองเท้ามาเป็น speedgoat

สุดท้ายตัดสินใจเป็นไงเป็นกันวะ คว้าไม้โพลวิ่งออกไปตอนประมาณตีหนึ่ง พอเริ่มขึ้นเนินทางลาดยางไปได้สักโลนึง คำนวณเพซแล้วไม่ทันนี่หว่า ใจคิดต่อว่าถ้าไปซักครึ่งทางแล้วกูไม่ไหวนี่ชิ_หายแน่ จากพี่บวกกลายเป็นพี่เบิร์ดเลยมึง กลับตัวก็ไม่ได้ ไปต่อก็ไม่ถึง จะกลายเป็นภาระของผู้จัดหรือเปล่าวะ ขอหยุดคิดก่อน

ก็หยุดนั่งคิดแม่งบนถนนนั่นล่ะ สักพักมีแสงไฟตามมาเป็นนักวิ่งผู้หญิงพอเห็นพี่นั่งคิดอยู่ก็มานั่งคิดด้วยอีกคน กำลังถกกันว่าเอาไงดี ก็มีนักวิ่งเดินสวนลงมาบอกว่า ผมลองขึ้นไปแล้ว เปลี่ยนใจ ถ้าไปมากกว่านี้เดี๋ยวจะกลับไม่ได้ ก็มานั่งคุยกันอีกคน รวมเป็นสามล่ะ

สักพักน้องผู้หญิงบอกว่าจะไปต่อ ก็อวยพรให้สำเร็จ ส่วนพี่กับอีกคนก็เดินย้อนลงมาที่ A12 แจ้ง dnf ไป พอเจอหน้า แม่พดด้วงร้อง อ้าว แล้วก็หัวเราะ 5555

สรุปรวมระยะได้ ๗๕ โล รวมเวลาวิ่ง ๒๐ ชั่วโมง ๑๘ นาที

Garmin 235 data after PYT100 2019

PYT100 - 2019 running route for 75 km

อีกวันถัดมามาเจอโปรหนำกับอาจารย์นทีผู้จัดแถว ๆ ร้าน Basecamp หลังม.ช. อาจารย์นทีบอกว่า A12 เป็นจุดที่นักวิ่ง dnf มากที่สุด คือ ๒๐๐ กว่าคน ตามมาด้วย A13 (ซึ่งเป็นจุดถัดไป) dnf ที่จุดนั้นอีก ๒๐๐ กว่าคนเหมือนกัน ยังคิดในใจว่า นี่กูควรจะดีใจมั้ยที่มา dnf ที่จุดมหาชนเลยนะ 5555

จากสถิติที่แจ้งมา คนที่ลงโป่งร้อยมีอยู่ ๕๙๖ คน dnf ไป ๒๘๑ คน คิดเป็นสัดส่วน dnf ๔๗% เพราะฉะนั้น โป่งเปี๊ยนไป๋ โป่งแม่งไม่เหมือนเดิมแล้วนะครับ อย่าคิดว่า โป่งร้อยเดินยังจบ!! นี่กูวิ่งด้วยยังไม่จบจ้า

PYT100 - 2019 passport
พาสปอร์ตของโป่งร้อย ที่โปรหนำผู้จัดบอกว่า ให้นักวิ่งรักษาไว้ให้ดีประหนึ่งเป็นอวัยวะ 5555

สรุปบทเรียนสำหรับครั้งต่อไป (และเผื่อคนที่จะไปปีหน้า)

– ช่วงแรกหลังสตาร์ตสปีดมาก่อนเลย เพื่อหนีช่วงรถติด

– ใช้เวลาในแต่ละสเตชั่นให้น้อยที่สุด

– ฝึกฉี่ / อึ ในป่า เพื่อลดเวลารอเข้าห้องน้ำ

– ฝึกกินมาด้วย อะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้ งานนี้แม่พดด้วงกิน real food แทบไม่ได้เลย กินได้แต่เจล

– ใช้เวลาที่จุดดร็อปแบ็กให้น้อยที่สุด

– รองเท้าสำคัญมาก ของพี่คู่แรกที่ใช้ดีมาก ดาวน์ฮิลไม่มีปัญหา ไม่เจ็บเลย พอเปลี่ยนเป็นคู่สอง แป๊บเดียวเจ็บแล้ว แถมยังฝากรอยเล็บม่วงเอาไว้ด้วยจ้า

– ถ้าจะให้ดีหานาฬิกาที่แบตอึด จะได้ไม่เสียเวลาชาร์จ แถมไม่ต้องแบกเพาเวอร์แบงก์มาด้วย

– สควอตมาเยอะ ๆ

– ซ้อมเนิน ซ้อมเขามาด้วยนะ

– จิตใจต้องเข้มแข็งกว่านี้

สรุปของสรุปอีกที โป่งร้อยครั้งนี้เสียดายแต่ไม่เสียใจ ปีหน้าไปใหม่ ให้มันรู้กันไปสิวะ อ้อ เรื่องที่น่ายินดีก็คือ จบงานนี้มีเปิดฤดูกาลช็อปปิ้งใหม่อีกรอบจ้า เพราะข้าวของอุปกรณ์เครื่องใช้หลายอย่างต้องเปลี่ยนใหม่ให้เหมาะกับการวิ่งระยะไกลขนาดนี้

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณคุณแม่พดด้วงผู้ซึ่งใจถึง พึ่งได้ สายเปย์ อนุมัติงบประมาณทุกบาททุกสตางค์ที่ต้องใช้เพื่อโปรเจ็กต์นี้ และยังเป็นกำลังใจในยามที่พี่เดี้ยงด้วยจ้ะ… ❤

my feet after PYT100 2019
สภาพเล็บหลังวิ่งจบ เป็นร่องรอยที่ Speedgoat ฝากเอาไว้ ข้างขวานั่นเต็มเล็บแล้ว ส่วนข้างซ้ายกำลังตามมา

รีวิว Altra King MT 2.0 สั้น ๆ หลังการวิ่งครั้งแรก

Altra King MT 2.0 Men & Women

รองเท้าคู่นี้ซื้อมาเพราะตั้งใจเอาไปงานโป่งแยง ใส่ไว้ใน drop bag เพราะเห็น race director บอกว่า โป่งแยงปีนี้ลุยน้ำเยอะ หลายจุดมาก มีรองเท้าไปเปลี่ยนที่ drop bag ก็น่าจะดี (ถ้าพี่ลากสังขารไปถึงได้นะ 5555)

ผลจากการใส่วิ่งครั้งแรกที่เขาฉลาก ชอบมาก กระชับเท้า น่าจะเพราะมี velcro ช่วยรัดช่วงกลางเท้า ดาวน์ฮิลไม่ลื่นนิ้วไม่ชน หน้ากว้างตามธรรมชาติของ altra พื้นหนึบจากพื้น vibram แต่ซัพพอร์ตน้อยกว่า speedgoat คู่เดิม ทำให้วิ่ง ๆ ไปรู้สึกถึงสภาพพื้นผิวมากกว่า เหยียบหินลงไปนี่รู้เลย คนละฟีลกับ speedgoat ที่พื้นหนากว่า แต่แลกกับโอกาสขาพลิกน้อยกว่า speedgoat ดีไปคนละอย่าง

Altra King MT 2.0 Men

ลองไปลองมา ชอบมากอย่างที่บอก เลยเปลี่ยนใจจะใส่คู่นี้เป็นคู่แรกแล้วเอา speedgoat ไปใส่ drop bag แทน

เพิ่มเติมจากคุณภรรยาซึ่งเดิมใส่ altra อยู่แล้ว แต่เป็นรุ่น lonepeak พอมาลองคู่นี้ก็ชอบมากเหมือนกัน

จบการรีวิวจ้ะ ถ้ามีอะไรมากกว่านี้จะมาอัปเดตอีกทีนะ ❤

Altra King MT 2.0 Men

น้องเหี้ยพลอดรักที่สวนรถไฟ

วันก่อนไปวิ่งที่สวนรถไฟ เจอน้องเหี้ย ซึ่งไปทุกครั้งก็เจอทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะเจอน้องกำลังพลอดรัก กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันสนุกสนาน พอดีมีกล้องอยู่ในมือก็เลยบันทึกเป็นคลิปกลับมาด้วยตามที่เห็นนี่ล่ะจ้ะ…

ประสบการณ์วิ่งงานดงมะไฟเทรล ๒๐๑๙

Dongmafai 2019 running gearจัดของครับ งานนี้ของน้อย แต่ที่ขาดไม่ได้คือ ยาดมครับ 5555

มาครับ ประสบการณ์ลงงานวิ่งเทรลครั้งล่าสุด ดงมะไฟเทรล ๒๐๑๙ ระยะ ๔๔ กิโลเมตร ที่บ้านดงมะไฟ อำเภอสีคิ้ว นครราชสีมา ขับรถไปไกลที่สุดและนานที่สุดตั้งแต่ลงงานวิ่งมา เจอรถติดจากการก่อสร้างระหว่างทางเป็นระยะ ไปห้าชั่วโมงกว่า กลับอีกห้าชั่วโมง แต่ที่ลงสมัครงานนี้เพราะเห็นว่าเป็นงานชุมชน รายได้หักค่าใช้จ่ายจะเอาไปลงในชุมชน

ก่อนสมัครก็เช็กฟีดแบ็กงานปีก่อน ที่ชมก็มี แต่ที่ติกันก็เรื่องเดียวเลยคือ เส้นทางวิ่งหลังออกจากจุดสตาร์ตที่เป็น single track ขึ้นเขาทำให้เสียเวลาต้องรอกันเป็นชั่วโมง ซึ่งทางผู้จัดก็ออกมาบอกว่า ปีนี้เปลี่ยนเส้นทางใหม่แล้ว ไม่เจอรถติด (จริง ๆ คือ คนติด) แน่นอน เอา ลองดู

Dongmafai 2019 running planกราฟความสูงของเส้นทางและแผนการวิ่งที่ทำไว้เผื่อหนีคัตออฟ

ตอนที่กราฟความสูงของเส้นทางออกมานี่เล่นเอาร้องซี้ด สตาร์ตเสร็จพี่ให้ดาวน์ฮิลกันยาว ๆ สิบโล ก่อนจะสลับขึ้นลงเนิน (แบบนี้เรียก เนิน ใช่มั้ย 5555) แล้วขึ้นกันยาว ๆ ตั้งแต่โลที่ ๒๐ แล้วไปชันชิ_หายวายป่วงกันที่โล ๔๐ จนถึงเส้นชัย

เรียกว่า นวดมาแล้ว ๔๐ โล แล้วมารีดให้หมดที่สี่โลสุดท้ายครับพี่น้องครับ

งานนี้สรุปกันเป็นข้อดีกว่า เอาข้อดีก่อน

๑. เส้นทางดี มีครบ อัปฮิล ดาวน์ฮิล เข้าป่า ทางโล่ง ปิ้งย่าง ไม่ยากเกินไป ไม่อันตราย แต่ก็ไม่ง่าย วิ่งกำลังสนุก

๒. อากาศดีมาก ตอนเข้าจุดให้น้ำที่โลที่ห้า อากาศเย็นจนควันออกปาก ทีแรกไม่แน่ใจ ต้องลองใหม่ เฮ้ย ใช่จริง ๆ

๓. น้ำท่าบริบูรณ์ดี เครื่องดื่มเกลือแร่มีเพียบ ไปงานอื่นสเปรย์ขาดแต่งานนี้สเปรย์เยอะมาก และที่เจอเป็นครั้งแรกในงานวิ่งคือ อ็อกซิเจนกระป๋องครับ วิ่งมาเหนื่อย ๆ สูดปื้ดยาว ๆ อาห์…

๔. พี่ป้าน้าอาในชุมชนอัธยาศัยดี เข้ามามีส่วนร่วมในงานพอสมควร

Dongmafai 2019 wristband

ทีนี้มาว่าเรื่องที่ควรปรับปรุงกันบ้าง

๑. เรื่องแรกเรื่องใหญ่สุด หลงกันเช็ดเม็ดครับพี่น้องครับ ระยะอื่นไม่รู้ แต่ ๔๔ นี่หลงกันชิ_หาย เนื่องจากริบบิ้นบอกทางติดห่างกันเยอะ แถมไม่สะท้อนแสงด้วย วิ่งมามืด ๆ ไม่เห็นครับ

อีกอย่างคือ บอกทางด้วยการพ่นสีสเปรย์บนก้อนหินบ้าง บนพื้นถนนบ้าง ซึ่งปกตินักวิ่งจะดูทางจากริบบิ้น ไม่ก้มหน้าดูพื้นกัน แต่โชคดีที่พี่ไม่หลง ไม่ใช่เก่งหรืออะไร วิ่งช้าครับ ตามรอยชาวบ้านแม่งไป รอด!! 5555

๒. ที่พักมีน้อย บริเวณงานมีพื้นที่ให้กางเต๊นต์นอนได้กับพักโฮมสเตย์ของชาวบ้าน แต่เราไม่ถนัดทั้งสองทาง ก็เลยไปพักห่างจุดจัดงานไป ๓๐ โลโน่น

แล้วงานนี้สตาร์ตตีสี่ ต้องตื่นตั้งแต่ตีหนึ่งกว่า ๆ กะเวลาให้อาบน้ำเตรียมของเสร็จขับรถมาถึงงานประมาณตีสาม จะได้ไม่วุ่นวายเรื่องหาที่จอดรถ ซึ่งระหว่างทางที่ขับมาแม่งอย่างมืด แม่พดด้วงมาบอกตอนมาถึงที่งานแล้วว่า ถ้าระหว่างทางมีใครมาโบกให้จอดจะไม่ให้จอดเด็ดขาด กลัวโดนดักปล้น!! 5555

๓. ในขณะที่น้ำท่าบริบูรณ์ดีตามข้อดีข้อ ๓ แต่แม่งไม่เย็นครับ วิ่งมาเหนื่อย ๆ เจอจุดให้น้ำเราก็อยากได้น้ำเย็นให้สดชื่นหน่อย แหม่ ไม่เย็นซะนี่

๔. ต่อเนื่องจากข้อ ๓ นอกจากน้ำท่าจะไม่เย็นแล้ว ผลไม้พวกแตงโม กล้วย สับปะรดอะไรก็ไม่มีให้เลย ขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ อะไรก็ไม่มี นักวิ่งต้องพึ่งตัวเองล้วน ๆ ยังดีที่มีข้าวเหนียวหมูทอดให้ตรงกิโลฯ ที่ ๑๘ ที่เป็นจุดใหญ่

๕. ไม่เห็นทีมแพทย์พยาบาลเลยนะ ไม่แน่ใจว่ามีหรือเปล่า ซึ่งก็โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรที่ต้องใช้บุคลากรทางการแพทย์

ใครสนใจอยากลองไปปีหน้า ลองดูละกันว่า ข้อดีกับข้อควรปรับปรุงที่เล่ามามีอันไหนที่โอเค อันไหนที่ซีเรียส ซึ่งจริง ๆ ก็น่าเสียดาย เพราะสนามสวยมากและข้อควรปรับปรุงที่ว่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องของการจัดการที่แก้ไขได้ อยากให้แก้ไขจริงจัง เพราะเชื่อว่าสนามเส้นทางแบบนี้ไปต่อได้แน่นอน

สู้ ๆ นะ…

Dongmafai 2019 running route