Author: Buak Bangbuathong
นิตยสารผู้จัดการ เมษายน ๒๕๔๙ : กานต์ ตระกูลฮุน
สิ้นปีนี้คุณกานต์ ตระกูลฮุน กรรมการผู้จัดการใหญ่ เอสซีจี จะเกษียณอายุและส่งต่อตำแหน่งให้กับคนต่อไป หากนับจากวันที่เข้ารับตำแหน่งต่อจากคุณชุมพล ณ ลำเลียง เมื่อวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๔๙ เท่ากับว่าคุณกานต์อยู่ในตำแหน่งนี้มาสิบปีเต็ม
นิตยสารผู้จัดการ ฉบับเดือนเมษายน ๒๕๔๙ ขึ้นปกด้วยเรื่อง กานต์ ตระกูลฮุน SCG Culture Change นับเป็นสื่อแรกที่ได้สัมภาษณ์พิเศษคุณกานต์ในฐานะกรรมการผู้จัดการใหญ่ โดยทีมงานได้ติดต่อขอสัมภาษณ์คุณกานต์ตั้งแต่ช่วงไตรมาสสุดท้ายปี ๒๕๔๘ และวางแผนจะให้เรื่องนี้ลงในฉบับมกราคมเพื่อรับกับการเข้ารับตำแหน่งพอดี แต่คุณกานต์ปฏิเสธด้วยเหตุว่า การให้สัมภาษณ์ตั้งแต่ยังไม่ได้รับตำแหน่งดูจะเป็นการไม่เหมาะสม กำหนดการดังกล่าวจึงต้องเลื่อนมาเป็นฉบับเมษายนแทน
การเข้ารับตำแหน่งของคุณกานต์ได้รับการจับจ้องมากพอดู สาเหตุสำคัญเป็นเพราะคุณกานต์เข้ามารับช่วงต่อจากคุณชุมพล ซึ่งได้รับการยกย่องอย่างมากในแวดวงธุรกิจบ้านเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเป็นผู้นำการพลิกฟื้นฐานะของเอสซีจีจากที่เรียกได้ว่า เจ๊งไปแล้ว เมื่อครั้งเจอวิกฤติต้มยำกุ้งจนกลับมามีฐานะมั่นคงได้อีกครั้ง
ประการที่สอง การเปลี่ยนผู้บริหารของเอสซีจีครั้งนี้ไม่ได้เพียงคนเดียว แต่เป็นการเปลี่ยน ยกชุด เพราะคณะจัดการชุดคุณชุมพลพร้อมใจกันเกษียณอายุก่อนกำหนดพร้อมกันทั้งคณะ เท่ากับว่าคุณกานต์ต้องเลือกขุนพลคู่กายขึ้นมาใหม่ทั้งหมด แต่ก็ไม่ถือว่าโดดเดี่ยวจนเกินไปนัก เพราะพี่ๆ ที่เกษียณไปก็ยังทำหน้าที่ที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำอยู่
ในเล่มนี้ นอกจากคุณกานต์จะให้สัมภาษณ์ถึงแนวคิดและนโยบายการทำธุรกิจแล้ว ยังเป็นครั้งแรกที่ให้สัมภาษณ์สื่อเรื่องครอบครัวอีกด้วย
สำหรับภาพปก ถ่ายกันที่อาคารสำนักงานใหญ่เอสซีจี ที่บางซื่อ เป็นผลงานของคุณจันทร์กลาง กันทอง ซึ่งวันนี้ก็ยังทำงานอยู่ที่เอเอสทีวี ผู้จัดการ แต่ก็มีผลงานไปปรากฎตามที่ต่างๆ รวมทั้งมีผลงานที่ชนะการประกวดด้วย
นิตยสารผู้จัดการ เมษายน ๒๕๔๙ : กานต์ ตระกูลฮุน
สิ้นปีนี้คุณกานต์ ตระกูลฮุน กรรมการผู้จัดการใหญ่ เอสซีจี จะเกษียณอายุและส่งต่อตำแหน่งให้กับคนต่อไป หากนับจากวันที่เข้ารับตำแหน่งต่อจากคุณชุมพล ณ ลำเลียง เมื่อวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๔๙ เท่ากับว่าคุณกานต์อยู่ในตำแหน่งนี้มาสิบปีเต็ม
นิตยสารผู้จัดการ ฉบับเดือนเมษายน ๒๕๔๙ ขึ้นปกด้วยเรื่อง กานต์ ตระกูลฮุน SCG Culture Change นับเป็นสื่อแรกที่ได้สัมภาษณ์พิเศษคุณกานต์ในฐานะกรรมการผู้จัดการใหญ่ โดยทีมงานได้ติดต่อขอสัมภาษณ์คุณกานต์ตั้งแต่ช่วงไตรมาสสุดท้ายปี ๒๕๔๘ และวางแผนจะให้เรื่องนี้ลงในฉบับมกราคมเพื่อรับกับการเข้ารับตำแหน่งพอดี แต่คุณกานต์ปฏิเสธด้วยเหตุว่า การให้สัมภาษณ์ตั้งแต่ยังไม่ได้รับตำแหน่งดูจะเป็นการไม่เหมาะสม กำหนดการดังกล่าวจึงต้องเลื่อนมาเป็นฉบับเมษายนแทน
การเข้ารับตำแหน่งของคุณกานต์ได้รับการจับจ้องมากพอดู สาเหตุสำคัญเป็นเพราะคุณกานต์เข้ามารับช่วงต่อจากคุณชุมพล ซึ่งได้รับการยกย่องอย่างมากในแวดวงธุรกิจบ้านเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเป็นผู้นำการพลิกฟื้นฐานะของเอสซีจีจากที่เรียกได้ว่า เจ๊งไปแล้ว เมื่อครั้งเจอวิกฤติต้มยำกุ้งจนกลับมามีฐานะมั่นคงได้อีกครั้ง
ประการที่สอง การเปลี่ยนผู้บริหารของเอสซีจีครั้งนี้ไม่ได้เพียงคนเดียว แต่เป็นการเปลี่ยน ยกชุด เพราะคณะจัดการชุดคุณชุมพลพร้อมใจกันเกษียณอายุก่อนกำหนดพร้อมกันทั้งคณะ เท่ากับว่าคุณกานต์ต้องเลือกขุนพลคู่กายขึ้นมาใหม่ทั้งหมด แต่ก็ไม่ถือว่าโดดเดี่ยวจนเกินไปนัก เพราะพี่ๆ ที่เกษียณไปก็ยังทำหน้าที่ที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำอยู่
ในเล่มนี้ นอกจากคุณกานต์จะให้สัมภาษณ์ถึงแนวคิดและนโยบายการทำธุรกิจแล้ว ยังเป็นครั้งแรกที่ให้สัมภาษณ์สื่อเรื่องครอบครัวอีกด้วย
สำหรับภาพปก ถ่ายกันที่อาคารสำนักงานใหญ่เอสซีจี ที่บางซื่อ เป็นผลงานของคุณจันทร์กลาง กันทอง ซึ่งวันนี้ก็ยังทำงานอยู่ที่เอเอสทีวี ผู้จัดการ แต่ก็มีผลงานไปปรากฎตามที่ต่างๆ รวมทั้งมีผลงานที่ชนะการประกวดด้วย
นิตยสารผู้จัดการ กรกฎาคม ๒๕๔๘ : New era of Banking Industry
เมื่อสิบปีที่แล้ว นิตยสารผู้จัดการ ฉบับกรกฎาคม ๒๕๔๘ ทำเรื่องการปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ของธนาคารกสิกรไทยเป็นเรื่องจากปก
ในการทำงานต้องสัมภาษณ์กรรมการผู้จัดการและประธานของหกธุรกิจสำคัญ เพื่อนำเสนอเรื่องราวให้ครบถ้วนสมบูรณ์
สำหรับภาพปกก็เป็นภาพของกรรมการผู้จัดการและประธานของทั้งหกธุรกิจสำคัญด้วยเข่นกัน
ภาพนี้ถ่ายที่อาคารสำนักงานใหญ่ธนาคารกสิกรไทยริมแม่น้ำเจ้าพระยา ช่างภาพต้องเซ็ตตำแหน่งและท่ายืนของผู้บริหารทุกคนเตรียมไว้ เมื่อพร้อมแล้วจึงตามคุณปั้นมาเข้าฉากและถ่ายภาพ
สิบปีผ่านไปคนในภาพนี้หลายคนไม่ได้อยู่ที่ KBANK อีกแล้ว อาทิ
– ดร.ปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์ ลาออกไปเป็นกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ การบินไทย และปัจจุบันเป็นประธานคณะกรรมการ ปตท.
– ดร.ประสาร ไตรรัตน์วรกุล ลาออกไปเป็นผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย ปัจจุบันเป็นประธานอนุกรรมการเตรียมความพร้อมการจัดตั้งบรรษัทวิสาหกิจแห่งชาติ
– คุณรพี สุจริตกุล ปัจจุบันเป็นเลขาธิการ สำนักงานกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.)
ส่วนนิตยสารผู้จัดการ ปัจจุบันไม่ได้พิมพ์ออกมาเป็นเล่มอีกแล้ว แต่แปลงสภาพเป็นสื่อดิจิทัลตามการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในแวดวงสื่อสารมวลชน แฟนๆ รุ่นเก่าอาจไม่ชินก็เลยไม่ได้ตามไปอ่านต่อ ในขณะที่คนรุ่นใหม่ก็อาจจะไม่รู้จัก ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับนิตยสารธุรกิจฉบับนี้ครับ
นิตยสารผู้จัดการ กรกฎาคม ๒๕๔๘ : New era of Banking Industry
เมื่อสิบปีที่แล้ว นิตยสารผู้จัดการ ฉบับกรกฎาคม ๒๕๔๘ ทำเรื่องการปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ของธนาคารกสิกรไทยเป็นเรื่องจากปก
ในการทำงานต้องสัมภาษณ์กรรมการผู้จัดการและประธานของหกธุรกิจสำคัญ เพื่อนำเสนอเรื่องราวให้ครบถ้วนสมบูรณ์
สำหรับภาพปกก็เป็นภาพของกรรมการผู้จัดการและประธานของทั้งหกธุรกิจสำคัญด้วยเข่นกัน
ภาพนี้ถ่ายที่อาคารสำนักงานใหญ่ธนาคารกสิกรไทยริมแม่น้ำเจ้าพระยา ช่างภาพต้องเซ็ตตำแหน่งและท่ายืนของผู้บริหารทุกคนเตรียมไว้ เมื่อพร้อมแล้วจึงตามคุณปั้นมาเข้าฉากและถ่ายภาพ
สิบปีผ่านไปคนในภาพนี้หลายคนไม่ได้อยู่ที่ KBANK อีกแล้ว อาทิ
– ดร.ปิยสวัสดิ์ อัมระนันทน์ ลาออกไปเป็นกรรมการผู้อำนวยการใหญ่ การบินไทย และปัจจุบันเป็นประธานคณะกรรมการ ปตท.
– ดร.ประสาร ไตรรัตน์วรกุล ลาออกไปเป็นผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย ปัจจุบันเป็นประธานอนุกรรมการเตรียมความพร้อมการจัดตั้งบรรษัทวิสาหกิจแห่งชาติ
– คุณรพี สุจริตกุล ปัจจุบันเป็นเลขาธิการ สำนักงานกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.)
ส่วนนิตยสารผู้จัดการ ปัจจุบันไม่ได้พิมพ์ออกมาเป็นเล่มอีกแล้ว แต่แปลงสภาพเป็นสื่อดิจิทัลตามการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในแวดวงสื่อสารมวลชน แฟนๆ รุ่นเก่าอาจไม่ชินก็เลยไม่ได้ตามไปอ่านต่อ ในขณะที่คนรุ่นใหม่ก็อาจจะไม่รู้จัก ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับนิตยสารธุรกิจฉบับนี้ครับ
รีวิวหนังสือ : ห้องสมควรตาย (The Incite Mill)
เล่มนี้ผมลองเปลี่ยนบรรยากาศ จากที่อ่านหนังสือนิยายฝรั่งไปแล้ว นิยายแปล (ฝรั่ง) ไปแล้ว นิยายไทยก็อ่านแล้ว มาลองนิยายแปลจากญี่ปุ่นดูบ้าง ต้องบอกก่อนว่านิยายญี่ปุ่นนี่ถือเป็นของแปลกใหม่สำหรับผมมาก อ่านมาไม่น่าจะถึงห้าเล่มนะครับ (แต่ถ้าการ์ตูนญี่ปุ่นนี่ถึงไหนถึงกัน) แต่ที่ลองหยิบเล่มนี้มาอ่านเพราะดูเรื่องย่อแล้วน่าสนใจมากถึงมากที่สุด
คน ๑๒ คนไปอยู่ด้วยกันในสถานที่ปิดตายเจ็ดวัน ได้อาวุธไปคนละอย่าง ไม่มีใครรู้ว่าใครมีอาวุธอะไร (ยกเว้นจะแอบบอกกันเอง) ถ้าใครอยู่รอดจนครบกำหนดได้เงินคนละเกือบ ๑๙ ล้านเยน แต่ถ้าฆ่าคนตายโดยไม่ถูกจับได้จะได้เงินเพิ่ม และถ้ามีคนตายแล้วบอกได้ว่าใครฆ่าก็จะได้เงินเพิ่ม จะหวังซ่อนตัวอยู่ในห้องให้ครบกำหนดเวลาก็ไม่ได้เพราะประตูไม่มีล็อก แถมห้ามมานอนรวมกันด้วย
โอ้โฮ เรื่องย่อมาแบบนี้เดาได้เลยว่ามันต้องระทึกสุดๆ คงจะหลอนหวาดระแวงกันมั่วไปหมด แล้วก็น่าจะฆ่ากันมันหยดสะใจกันไปข้างนึง แต่กลับผิดคาดแฮะ เรื่องมันกลับอึนๆ มึนๆ ไปไม่สุด ไม่สนุกสำหรับผม อ่านไปก็อึดอัดไป เมื่อไหร่มึงจะฆ่ากันซะที แถมตัวละครก็มีพฤติกรรมขัดใจจริงๆ ประมาณนี้ สารภาพว่าวางไปหลายทีตัดใจว่าไม่เอาแล้ว แต่ก็อดทนอ่านจนจบเพราะอยากรู้ว่าตอนท้ายเรื่องมันจะหายอึนหายมึนมั้ย
ที่เล่ามานี้ผมสรุปว่าเป็นที่ตัวผมเองนะครับที่ไม่ชินกับเรื่องแนวนี้ของทางฝั่งญี่ปุ่น หากใครที่เป็นคอหนังสือแนวนี้อยู่แล้วอาจจะถูกใจและชอบมากก็ได้ครับ
ห้องสมควรตาย
ผู้เขียน : โยเนซาวะ โฮโนบุ
ผู้แปล : มโนภาพ
สำนักพิมพ์ : แพรวสำนักพิมพ์
ราคา : ๒๖๕ บาท
ก่อนหน้าเล่มนี้อ่านอะไรไป…
หนังสือเล่มแรกของปี ๒๕๕๘ : Gone Girl
หนังสือเล่มที่สองของปี ๒๕๕๘ : ระวังหลัง
หนังสือเล่มที่สามของปี ๒๕๕๘ : Offscreen
หนังสือเล่มที่สี่ของปี ๒๕๕๘ : กับดักฆาตกร
หนังสือเล่มที่ห้าของปี ๒๕๕๘ : แกล้ง
หนังสือเล่มที่หกของปี ๒๕๕๘ : ลวง
หนังสือเล่มที่เจ็ดของปี ๒๕๕๘ : สารวัตรเถื่อน
หนังสือเล่มที่แปด & เก้าของปี ๒๕๕๘ : แม่ลาวเลือด
หนังสือเล่มที่ ๑๒ ของปี ๒๕๕๘ : ห้องสมควรตาย
เล่มนี้ผมลองเปลี่ยนบรรยากาศ จากที่อ่านหนังสือนิยายฝรั่งไปแล้ว นิยายแปล (ฝรั่ง) ไปแล้ว นิยายไทยก็อ่านแล้ว มาลองนิยายแปลจากญี่ปุ่นดูบ้าง ต้องบอกก่อนว่านิยายญี่ปุ่นนี่ถือเป็นของแปลกใหม่สำหรับผมมาก อ่านมาไม่น่าจะถึงห้าเล่มนะครับ (แต่ถ้าการ์ตูนญี่ปุ่นนี่ถึงไหนถึงกัน) แต่ที่ลองหยิบเล่มนี้มาอ่านเพราะดูเรื่องย่อแล้วน่าสนใจมากถึงมากที่สุด
คน ๑๒ คนไปอยู่ด้วยกันในสถานที่ปิดตายเจ็ดวัน ได้อาวุธไปคนละอย่าง ไม่มีใครรู้ว่าใครมีอาวุธอะไร (ยกเว้นจะแอบบอกกันเอง) ถ้าใครอยู่รอดจนครบกำหนดได้เงินคนละเกือบ ๑๙ ล้านเยน แต่ถ้าฆ่าคนตายโดยไม่ถูกจับได้จะได้เงินเพิ่ม และถ้ามีคนตายแล้วบอกได้ว่าใครฆ่าก็จะได้เงินเพิ่ม จะหวังซ่อนตัวอยู่ในห้องให้ครบกำหนดเวลาก็ไม่ได้เพราะประตูไม่มีล็อก แถมห้ามมานอนรวมกันด้วย
โอ้โฮ เรื่องย่อมาแบบนี้เดาได้เลยว่ามันต้องระทึกสุดๆ คงจะหลอนหวาดระแวงกันมั่วไปหมด แล้วก็น่าจะฆ่ากันมันหยดสะใจกันไปข้างนึง แต่กลับผิดคาดแฮะ เรื่องมันกลับอึนๆ มึนๆ ไปไม่สุด ไม่สนุกสำหรับผม อ่านไปก็อึดอัดไป เมื่อไหร่มึงจะฆ่ากันซะที แถมตัวละครก็มีพฤติกรรมขัดใจจริงๆ ประมาณนี้ สารภาพว่าวางไปหลายทีตัดใจว่าไม่เอาแล้ว แต่ก็อดทนอ่านจนจบเพราะอยากรู้ว่าตอนท้ายเรื่องมันจะหายอึนหายมึนมั้ย
ที่เล่ามานี้ผมสรุปว่าเป็นที่ตัวผมเองนะครับที่ไม่ชินกับเรื่องแนวนี้ของทางฝั่งญี่ปุ่น หากใครที่เป็นคอหนังสือแนวนี้อยู่แล้วอาจจะถูกใจและชอบมากก็ได้ครับ
ห้องสมควรตาย
ผู้เขียน : โยเนซาวะ โฮโนบุ
ผู้แปล : มโนภาพ
สำนักพิมพ์ : แพรวสำนักพิมพ์
ราคา : ๒๖๕ บาท
ก่อนหน้าเล่มนี้อ่านอะไรไป…
หนังสือเล่มแรกของปี ๒๕๕๘ : Gone Girl
หนังสือเล่มที่สองของปี ๒๕๕๘ : ระวังหลัง
หนังสือเล่มที่สามของปี ๒๕๕๘ : Offscreen
หนังสือเล่มที่สี่ของปี ๒๕๕๘ : กับดักฆาตกร
หนังสือเล่มที่ห้าของปี ๒๕๕๘ : แกล้ง
หนังสือเล่มที่หกของปี ๒๕๕๘ : ลวง
หนังสือเล่มที่เจ็ดของปี ๒๕๕๘ : สารวัตรเถื่อน
หนังสือเล่มที่แปด & เก้าของปี ๒๕๕๘ : แม่ลาวเลือด
O-lunla นิตยสารเพื่อผู้สูงวัย ฉบับปฐมฤกษ์
มีนิตยสารใหม่มาแนะนำครับ ชื่อว่า O-lunla ออกเสียงว่า โอ-ลั้นลา นี่ถ้าไม่บังเอิญเห็นชื่อภาษาไทยเสียก่อน ผมคงจะออกเสียงว่า โอ้-หลั่นล้า นะครับ
เล่มนี้เป็นนิตยสารรายเดือนแจกฟรีที่วางกลุ่มคนอ่านเป็นผู้สูงวัย ซึ่งเห็นได้ชัดจากปกฉบับปฐมฤกษ์ (ตุลาคม ๒๕๕๘) ที่มีนางแบบสูงวัยทั้งบนปกหน้าและปกหลัง พร้อมด้วยคาแรกเตอร์มุ้งมิ้งอย่างเจ้า Cony และหมี Brown จาก Line และที่ใต้หัวนิตยสารก็มีข้อความบอกถึงเป้าหมายของนิตยสารเอาไว้ชัดเจน
เพื่อความเบิกบานของผู้สูงวัย
วันนี้ คุณกอดพ่อแม่แล้วหรือยัง
จากความรู้อันจำกัดของผม ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นนิตยสารที่จับกลุ่มคนสูงวัยเล่มแรก หรือแรกๆ ของไทย (ใครมีข้อมูลช่วยแจ้งมาด้วยนะครับ) ซึ่งต้องนับถือ “ใจ” ของทีมผู้ผลิตมากที่ “กล้า” และ “บ้า” พอที่จะทำออกมา
ที่บอกอย่างนี้ก็เพราะในบรรดาผู้บริโภคที่นักการตลาดจำแนกออกมาเป็นกลุ่มๆ ตามวัย ไล่เรียงตั้งแต่กลุ่มเด็ก พรีทีน วัยรุ่น คนเริ่มทำงานไปจนถึงผู้สูงวัย กลุ่มที่มีโอกาสทางการตลาดน้อยที่สุดน่าจะเป็นกลุ่มผู้สูงวัยนี่แหละ ซึ่งก็เป็นเรื่องแปลก ทั้งๆ ที่กลุ่มนี้อยู่ในช่วงใกล้เกษียณหรือเกษียณอายุจากการทำงานแล้ว มีฐานะมั่นคง หนี้สินอะไรก็ไม่ควรจะมีแล้ว แต่ก็นั่นแหละ พอมาอยู่ในวัยนี้ความอยากได้ใคร่มีอะไรก็แทบจะหมดไป จะกินอะไรตามใจปากมากก็ไม่ได้ เพราะต้องระวัง ถ้าจะมีสินค้าหรือบริการอะไรที่ต้องใช้ส่วนมากก็จะเป็นทางด้านสุขภาพ การแพทย์และการท่องเที่ยว
เมื่อเป็นอย่างนี้ก็เท่ากับโอกาสในการขายโฆษณา ซึ่งเป็นรายได้หลักของนิตยสารก็อยู่ในวงจำกัดไปด้วย ถึงบอกว่างานนี้ผมนับถือใจของทีมผู้ผลิตมากที่ทำออกมา และเมื่อดูถึงเนื้อหาของนิตยสารก็มีค่อนข้างครบเครื่อง ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพราะบรรณาธิการของนิตยสารเล่มนี้อยู่ในแวดวงทำสื่อมานาน ผ่านการเป็นบรรณาธิการนิตยสารมาแล้วหลายเล่ม ใช้คำว่า เชี่ยวพอ ก็น่าจะได้
เนื้อหาในฉบับแรกประกอบด้วย เรื่องจากปก เป็นเรื่องของการใช้เทคโนโลยีใหม่ๆ อย่าง Line ในกลุ่มผู้สูงวัย ที่ช่วยให้สามารถติดต่อสื่อสารกับลูกหลาน ญาติมิตรและเพื่อนฝูงได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย ทำให้ไม่เหงา สุขภาพจิตก็ดีขึ้น นอกจากนี้ก็มีเรื่องของสุขภาพ อาหารที่เหมาะกับผู้สูงวัย และข่าวคราวต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อเป็นการอัปเดต
ตามปกติแล้วนิตยสารแจกฟรีจะมีวางแจกอยู่ตามร้านกาแฟ สถานีรถไฟฟ้า ร้านหนังสือ และสถานที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน แต่เนื่องจากเล่มนี้จับกลุ่มคนอ่านที่เฉพาะเจาะจง อาจไม่ได้มีวางเป็นการทั่วไป หากใครสนใจก็ลองเข้าไปดูที่ facebook fan page ของเขาได้ที่ olunlaclub นะครับ (นี่โฆษณาให้ฟรีๆ เพราะหนังสือเขาน่าสนับสนุนจริงๆ)
National Geographic ฉบับธันวาคม ๑๙๘๕
เมื่อวันก่อนเห็นข่าวว่าทาง National Geographic ที่เพิ่งเปลี่ยนมือไปเป็นของเจ้าพ่อสื่อ Rupert Murdoch มีการเลิกจ้างพนักงานครั้งใหญ่ก็เลยสะกิดใจให้นึกถึงเล่มนี้ครับ ฉบับเดือนธันวาคม ๑๙๘๕
ในบรรดานิตยสาร National Geographic ที่ผมมีอยู่ทั้งฉบับภาษาไทยและภาษาอังกฤษ (ซึ่งไม่ได้มีมากมายอะไรนะครับ) เล่มนี้จัดว่าเป็นเล่มโปรดที่สุด ทั้งๆ ที่ปกไม่สวยเอาเสียเลย สวนทางกับตามปกติที่ภาพปกนิตยสารเล่มนี้จะโดดเด่นติดตาเป็นพิเศษ ต้องอ่านคำโปรยปกถึงจะรู้ว่านี่เป็นภาพของเรือ Titanic ที่จมอยู่ใต้มหาสมุทร
แล้วมันพิเศษยังไง?
มันพิเศษหยั่งงี้ครับ นี่เป็นสื่อแรกที่นำภาพเรือ Titanic กลับมาสู่สายตาสาธารณชนอีกครั้งหลังจากที่จมหายไปพร้อมกับชีวิตผู้โดยสารและลูกเรือรวมกว่า ๑,๕๐๐ คนในเดือนเมษายน ปี ๑๙๑๒ ที่พิเศษขึ้นไปอีกก็คือเรื่องจากปกเล่มนี้มีชื่อว่า How We Found Titanic เขียนโดย Robert D. Ballard ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมสำรวจที่พบเรือในครั้งนี้
คุณพี่ Ballard เป็นนักสำรวจใต้น้ำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของโลก นอกจาก Titanic ที่ส่งให้ดังเปรี้ยงปร้างแล้ว อีกไม่กี่ปีต่อมาคุณพี่ยังเป็นคนสำรวจพบเรือรบ Bismarck ของเยอรมันที่ถูกรุมกินโต๊ะจนจมลงในปี ๑๙๔๑ ด้วย
ในเล่มนี้คุณพี่ Ballard เล่าถึงเรื่องราวของการสำรวจไปจนถึงวินาทีของความสำเร็จที่รู้ว่าใช่ Titanic แน่แล้ว พร้อมด้วยภาพประกอบที่เป็นภาพถ่ายจากใต้น้ำเทียบกับภาพชิ้นส่วนหรือบริเวณเดียวกันก่อนที่เรือจะจม
ความประทับใจจากการค้นพบในครั้งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ James Cameron เก็บไปสร้างหนัง Titanic ออกมาโกยทั้งรางวัลและเงินจากผู้ชมทั่วโลก
แค่เรื่องจากปกเรื่องเดียวนี่ก็เด็ดแล้วนะครับ ยังมีเรื่องที่สอง Vatican City และ Treasures of The Vatican เสริมเข้ามาอีก
ในเรื่อง Treasures of The Vatican จะมีภาพของสิ่งล้ำค่าที่เป็นสมบัติของวาติกันหลายชิ้นด้วยกัน แต่ชิ้นที่เป็นไฮไลต์สำหรับผมก็คือ หนังสือคำร้องของพระเจ้าเฮนรี่ที่ ๘ ของอังกฤษที่ส่งไปยังวาติกันเพื่อให้พระสันตะปาปาในขณะนั้นมีคำสั่งให้การอภิเษกสมรสของพระองค์กับพระมเหสีเป็นโมฆะ เพื่อที่พระองค์จะได้ไปอภิเษกสมรสกับพระนางแอนน์ โบลีน
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมได้อ่านจากหนังสือประวัติศาสตร์มานาน เป็นสตอรี่ที่สนุกมาก ถูกหยิบมาสร้างหนังก็หลายครั้งหลายหน เมื่อได้มาเห็นภาพเอกสารของจริงแบบนี้ก็ช่วยเติมเต็มจินตนาการได้เยอะมาก
ที่เล่ามานี่แค่ความประทับใจที่ผมได้จากนิตยสาร National Geographic เพียงเล่มเดียว ความที่คุ้นเคยกันมานาน (ในฐานะคนอ่าน) เมื่อได้ข่าวการเปลี่ยนแปลงของนิตยสารและการเลิกจ้างคนทำงานก็อดใจหายไม่ได้ แม้จะรู้ว่าความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ แต่ก็อยากให้อยู่สร้างประโยชน์สร้างแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหลังต่อไปอีกนานๆ ครับ
ดูปกหน้าไปแล้ว นี่ปกหลังครับ
ถ้าถูกเลิกจ้าง คุณพร้อมหรือยัง?
วันแรกที่นิตยสาร National Geographic เปลี่ยนมือมาอยู่ในสังกัด 21st Century Fox ของเจ้าพ่อสื่อ Rupert Murdoch พนักงานทุกคนได้รับคำสั่งให้อยู่ในสถานที่ทำงานหรือใกล้โทรศัพท์ เพราะจะมีโทรศัพท์จากฝ่ายบุคคลมาเรียกไปแจ้งสถานภาพการจ้างงานทีละคน
หลังจากช่วงเวลาแห่งความระทึกผ่านไป พนักงานประมาณ ๑๘๐ คนไม่ได้ไปต่อ ในจำนวนนี้หลายคนมีผลทันที บางคนมีผลสิ้นเดือนมกราคมปีหน้า คนที่ไม่ได้ไปต่อจำนวนไม่น้อยทำงานที่นี่มาเกินสิบปีและที่เกิน ๒๐ ปีก็ยังมี
คนที่ไม่ได้ไปต่อ เช่น Photo Editor, Picture Editor, ช่างภาพ และเพจ ดีไซเนอร์
สิ่งที่เกิดขึ้นอาจช่วยเตือนสติคนทำงานว่า อย่าคิดว่าอะไรมันจะอยู่ค้ำฟ้า ขนาดนิตยสารที่อยู่มา ๑๒๗ ปี ยังมีวันนี้ ตอนที่เลห์แมน บราเธอร์ส ล้มไปในปี ๒๕๕๑ ก็อายุ ๑๕๘ ปี แถมตอนนั้นยังเป็นอินเวสต์เม้นต์แบงก์อันดับสี่ของสหรัฐฯ อีกด้วย ตอนนั้นพนักงานตกงานไปสองหมื่นกว่าคน
ผมเป็นคนเชื่อในเรื่องของการตั้งคำถาม อยากให้เพื่อนๆ ที่เป็นลูกจ้างเหมือนผมลองถามตัวเองว่า ถ้าวันนี้ถูกเลิกจ้างหรือบริษัทล้มกะทันหัน เราเอาตัวรอดได้มั้ย?
ถ้าไม่ได้ ทำไม?
คำตอบของคำถามนี้อาจเปลี่ยนชีวิตเรา…
หมายเหตุ : นิตยสาร National Geographic ฉบับเดือนธันวาคม ๑๙๘๕ ในภาพด้านบนเป็นเล่มแรกที่มีการตีพิมพ์ภาพเรือ Titanic ที่จมอยู่ใต้มหาสมุทรมาหลายสิบปีให้ผู้คนได้เห็นกันอีกครั้ง พร้อมด้วยข้อเขียนของ Robert D. Ballard นักสำรวจใต้น้ำชื่อดัง และนิตยสารฉบับนี้เองที่เป็นแรงบันดาลใจให้ James Cameron ทำหนัง Titanic ออกมา
BUAKdotNET 