BUAKdotNET

ภาพประทับใจจากงาน Jungle-Trail KhaoEto 2024

ทุกภาพถ่ายล้วนมีเรื่องราว

งานวิ่งล่าสุดที่ไปมาถ้าให้เลือกภาพที่บอกความรู้สึกได้ดีที่สุดเพียงภาพเดียวต้องเป็นภาพนี้

ภาพนี้ช่างภาพถ่ายที่ซีพี A5 (๖๘ กิโลเมตร) จังหวะเพิ่งเข้ามาถึงแล้วเดินไปนั่งหมดแรงตรงเก้าอี้บริเวณหน้าทีมพยาบาล นั่งอยู่ท่านี้สักพักนึงเลย เหนื่อยมาก

ระหว่างที่นั่งก็คิดไปด้วยว่า นี่เพิ่งผ่านอิเขาซี่หวีมาได้ลูกเดียว แถมเป็นลูกเล็กสุด เกนประมาณสองร้อยเมตร ชันจนหน้าแหงน แล้วยังต้องเจออีกสองลูกที่เกนเกือบ ๆ สามร้อย แค่คิดเข่าก็ท้อแล้วมั้ย

แต่ยังดีที่ตุนเวลาไว้เยอะ เข้า A5 มาตอนทุ่มครึ่ง โดยที่คัตออฟตีหนึ่ง คิดในใจว่างานนี้เวลาไม่ใช่ปัญหาล่ะ กุจบแน่ ๆ ขอแค่พาตัวเองไปถึงเส้นชัยให้ได้ พอสรุปแบบนี้เลยตัดสินใจ นอน!!

วิ่งเทรลมาก็หลายปีไม่เคยนอนในเรซซักที งานนี้งานแรก ตั้งใจว่าจะได้พักขาขวาที่เริ่มมีอาการตึงที่พับในให้ดีขึ้นหน่อย บอกพี่พยาบาลว่าอีกครึ่งชั่วโมงถ้าผมไม่ตื่นช่วยเรียกด้วย ปรากฏว่าพยายามนอนสักพักแล้วยังไม่หลับก็เลยลุกมาก่อน

เดินมาเติมน้ำเตรียมออกไปต่อ เจอน้ำตาลสดแช่เย็น เลยหยิบมากินขวดนึง ชื่นใจมาก นั่งต่ออีกสักพักแล้ว ฮึบ ไปต่อ

สรุปออกจาก A5 มาตอนสองทุ่มสี่สิบห้า ใช้เวลาในซีพีนี้ไปชั่วโมงสิบห้านาทีเลยนะ

อ้อ ก่อนออกเดินไปให้พี่พยาบาลฉีดสเปรย์ พี่ฉีดไปพูดไปว่า ทำไมขาเล็กอย่างนี้!!

เจอนักวิ่งเทรลไต้หวันที่ชอบมาวิ่งเมืองไทย

ไปงานวิ่งครั้งนี้เจอนักวิ่งไต้หวัน อยู่ไต้หวันแต่ชอบมาวิ่งเทรลประเทศไทย นั่งเครื่องมาวิ่ง วิ่งเสร็จนั่งเครื่องกลับ ไม่เที่ยวที่ไหนต่อด้วย

นั่งคุยกันพักใหญ่คุณพี่บอกที่เคยไปก็ utcm utcr และงานเทรลที่กระบี่ เอาแค่ปีนี้แกมา cm5 / lampang65 / เขาอีโต้ 100 แล้วเดือนหน้าไปโป่งแยง 100 ต่อด้วย cuesta 100 เดือนถัดไป

ทั้งหมดที่ว่ามานี่ลงระยะร้อยโล ยกเว้นงานลำปางที่แกลงแค่ 65 โลด้วยเหตุผลว่า งานเพิ่งจัดปีแรกยังไม่รู้ว่าเป็นยังไง ขอไปแค่นี้ก่อน

บอกแกว่าโป่งแยงปีนี้มีร้อยไมล์ด้วยนะ ยังสมัครได้ ยูไปเพิ่มระยะสิ แกส่ายหน้าบอกอายุเยอะแล้วเอาแค่ร้อยโลก็พอ (ดูทรงแล้วอายุน่าจะ 55 บวกลบ)

แกเล่าว่านอกจากที่ไทยแกไปวิ่งมาเลเซีย เวียดนาม ลาว มาแล้ว สรุปว่า งานเทรลที่ไทยนี่ดีสุด ทั้งสภาพภูมิประเทศและการจัดการ การซัพพอร์ตที่ซีพี

ฟังแบบนี้ก็ชวนให้คิดว่าประเทศไทยนี่ไหน ๆ ก็ตั้งเป้าจะเป็นฮับออฟเอฟวรีติงจิงกะเบลทั้งหลายแล้ว เราอาจจะต่อยอดการท่องเที่ยวด้วยการเป็นฮับออฟเทรลรันนิ่งอีกอันด้วยได้มั้ยนะ?

วันเสาร์ ๒๔ สิงหาคม ๒๕๖๗ ทำอะไร

ตื่นตีสี่ ออกจากบ้านตีห้า ขับรถไปร้อยกว่าโล วิ่ง ๆ เดิน ๆ จริง ๆ เดินซะมากกว่า ทรมานร่างกาย รีดไขมัน (เอ็งมีด้วยเหรอ?) อยู่ห้าชั่วโมง

อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ขับรถมากินก๋วยเตี๋ยวเรือในห้างละแวกบ้าน (ห้างที่กำลังเป็นไวรอลอยู่ตอนนี้นั่นแหละ) กลับถึงบ้านห้าโมงเย็น

โคตรเหนื่อยแต่มีความสุขมากจ้ะ เลิฟ เลิฟ ❤️

น้ำตกสลัดไดสี่ยอด — วิ่งเส้นน้ำตกสลัดไดได้สี่ยอด

ก๋วยเตี๋ยวเรือนแพ ซอยสวนผัก ๕๐

พาแม่พดด้วงไปกินมื้อกลางวันเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวริมคลองเล็ก ๆ ร้านนี้น้องในทีมเคยพามาเมื่อซักสิบปีที่แล้ว หลังจากนั้นเคยเห็นออกรายการตลาดสดสนามเป้า แต่ก็ไม่รู้เลยว่าเจอโควิดเข้าไปแล้วเป็นยังไงบ้าง วันนี้นึกขึ้นได้ก็เลยลองเปิดกูเกิลแมปดู เออ ยังอยู่เว้ย ก็เลยลองมาดู

ที่ร้านนี้แต่ละโต๊ะจะมีวิธีเรียกพนักงานแตกต่างกันไป บางโต๊ะใช้ตีกลอง บางโต๊ะเขย่าเซียมซี อีกโต๊ะเคาะขวด ส่วนโต๊ะที่พี่นั่งใช้บีบไก่

บีบทีก็ร้องโอ้ก อ้าก โอ้ก อ้าก เป็นที่สนุกสนาน โต๊ะใกล้ ๆ มีหันมายิ้มให้

เจ้าของร้านยังมีลูกเล่นอื่นอีก อย่างตอนมารับออเดอร์โต๊ะข้าง ๆ ไม่รู้ว่าเขาสั่งเครื่องดื่มอะไร แต่เจ้าของร้านพูดทวนเสียงดังว่า น้ำปาล์มมี่นะ เราได้ยินก็งง น้ำอะไรของมึง น้ำปาล์มมี่

เหมือนเจ้าของจะรู้ เพราะเจ้าตัวรีบพูดต่อมาว่า น้ำปาล์มมี่ ชาดำ ชาดำ!!

แหม่ นะ ลูกเล่นแพรวพราวแบบนี้ท่าจะเมียหลายคน 😆🤣

ค่าครองชีพปี ๒๕๖๖

เมื่อเช้าเห็นโพสต์ fb ในกลุ่ม ๆ นึงพูดถึงเรื่องเศรษฐกิจตอนนี้ หลายคอมเมนต์บอกตรงกันว่าทำมาหากินลำบากขึ้น ค่าใช้จ่ายประจำวันก็สูงขึ้น หลายคนบอกว่าอย่าพูดถึงเงินออมเลยเอาให้ชักหน้าถึงหลังได้ก่อนมั้ย

เห็นคอมเมนต์มาแนวนี้ก็เลยลองเอาข้อมูลตัวเองที่บันทึกเอาไว้มาลองคำนวณดู เออ น่าสนใจ เลยเอามาแชร์เป็นข้อมูล เผื่อใครมีความคิดเห็นยังไงมาถกกันได้

จากข้อมูลพบว่า ค่าใช้จ่ายรวมทั้งปีของปี ๒๕๖๖ เพิ่มขึ้นจากปี ๒๕๖๕ อยู่ ๘.๙๗% (ถ้าปัดกลม ๆ ก็ ๙%)

หมายเหตุไว้ก่อนว่า ไลฟ์สไตล์เป็นแบบเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรนะ

โดยที่ค่าใช้จ่ายนี้รวมทุกอย่างแล้ว ทั้งค่าอาหาร ค่าน้ำมัน ค่าสาธารณูปโภค ค่าส่วนกลางหมู่บ้าน ไปยันค่าสมัครงานวิ่งและอุปกรณ์ทั้งหลายทั้งปวง

แต่ถ้าแยกหมวดออกมาเฉพาะค่าอาหารจะพบว่า ค่าอาหารของปี ๒๕๖๖ เพิ่มขึ้นจากปี ๒๕๖๕ อยู่ ๑๓.๙๘% (ปัดกลม ๆ ก็ ๑๔%)

แปลว่าอะไร?

เอาคร่าว ๆ นะ ข้อแรก ถ้าปี ๒๕๖๖ ได้เงินเดือนขึ้นไม่ถึง ๘.๙๗% แปลว่า รายได้จริง ๆ ลดลง (ชิหายล่ะ 5555)

ข้อสอง อัตราการเพิ่มขึ้นของค่าอาหารเพิ่มขึ้นมากกว่าค่าใช้จ่ายหมวดอื่น ๆ

อันนี้แก้ไม่ยาก กินให้น้อยลงมั้ย?

เดี๋ยววววววว มันได้เหรอ

อย่างที่บอกข้างต้นว่าอันนี้คิดจากไลฟ์สไตล์ตัวเอง ซึ่งของแต่ละคนก็จะแตกต่างกันไป ถ้าใครผ่อนบ้านอยู่มีดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายด้วย ถ้าเมื่อไหร่ดอกเบี้ยขยับขึ้นก็จะกระทบกับยอดค่าใช้จ่ายรวมไปด้วย อันนี้ก็ต้องระวัง

ถ้าใครว่าง ๆ ก็ลองคำนวณของตัวเองดูแล้วมาแชร์กันนะฮะ… ❤

เงินเก็บเพื่อใช้หลังเกษียณ

วันก่อนได้คุยกับน้องที่สนิทกันเรื่องที่ว่าต้องมีเงินเก็บเท่าไหร่ถึงจะพอใช้ยามหลังเกษียณ?

(อันนี้เนื่องจากเรามาถึงวัยที่ควรจะคิดถึงเรื่องนี้กันได้แล้วนะถึงปากจะไม่ยอมรับก็เถอะ 😆🤣)

คำตอบของคำถามนี้สำหรับแต่ละคนแตกต่างกันไป สำหรับตัวเองมีปัจจัยที่ต้องพิจารณาสองข้อ

ข้อแรก ไลฟ์สไตล์หลังเกษียณที่ต้องการจะใช้เงินเดือนละเท่าไหร่ อันนี้เอาตามที่ใจอยากเลย

ข้อสอง เงินเก็บก้อนที่มีอยู่คาดว่าจะสร้างผลตอบแทนได้ปีละเท่าไหร่?

อันนี้หมายเหตุไว้นิดนึงว่าความต้องการส่วนตัวคืออยากให้ผลตอบแทนของเงินเก็บมีพอ (หรือเกินพอ) กับเงินที่ต้องใช้แต่ละเดือน เพื่อที่ว่าจะได้ไม่ต้องไปยุ่งกับตัวเงินต้นเลย เผื่อเอาไว้กรณีฉุกเฉินหรือที่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนใหญ่จริง ๆ ค่อยดึงเงินต้นมาใช้

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเรากะว่าชีวิตหลังเกษียณจะใช้เงินเดือนละ ๓๐,๐๐๐ บาท น่าจะอยู่ได้ (อ๋าาาาา จริง ๆ อยู่ได้มั้ย?) -> อันนี้เสียงพี่จอง 😆🤣

และคาดว่าเงินเก็บที่เราทำงานหลังขดหลังแข็งอดออมมาทั้งชีวิตน่าจะได้ผลตอบแทนซัก ๓.๕% ก็พอ (ตัวเลขนี้ประเมินคร่าว ๆ จากอัตราดอกเบี้ยหุ้นกู้บริษัทที่พอไว้ใจได้ อาจจะไม่ถึงขนาดปตท หรือเอสซีจี แต่ก็ยังพอหาได้)

คำนวณย้อนกลับไปจะได้ว่าเงินเก็บที่ต้องมีคือ สิบล้านบาท!!! (เอากลม ๆ นะ)

ถ้าใครประเมินว่าหลังเกษียณจะต้องใช้เงินแต่ละเดือนมากกว่านี้ก็มีสองทางเลือกคือ เพิ่มตัวเลขเงินเก็บก่อนที่จะเกษียณให้มากขึ้นอีก

หรือหาวิธีเพิ่มผลตอบแทนจากเงินเก็บให้สูงขึ้น แต่ก็ต้องระมัดระวังเรื่องความเสี่ยงที่อาจจะเพิ่มขึ้นไปด้วย เพราะวัยนี้แล้วถ้าพลาดพลั้งขึ้นมาเงินหดหายไปจะกลับไปทำงานใหม่ก็ลำบากแล้ว

หรือถ้าเห็นตัวเลขสิบล้านแล้วถอดใจ (เหมือนที่พี่เป็นอยู่) ก็พยายามทำใจว่าอาจต้องทำงานต่อหลังจากที่ชีวิตถึงวัยเกษียณแล้วนะฮะ

ชีวิตมันก็แบบนี้ จะให้ได้อย่างใจทุกอย่างก็คงยากอ่ะนะ…

นิตยสารบริจาคสิ้นปี ๒๕๖๖

ภารกิจสำคัญของทุกสิ้นปี เคลียร์ของในบ้านเพื่อบริจาคและทิ้ง

ทำมาต่อเนื่องร่วมสิบปีแล้ว ปีแรก ๆ ก็ง่าย เพราะของเยอะ ของบางอย่างก็ไม่ได้ใช้หรือใช้ไม่ได้แล้ว ตัดใจไม่ยาก

พอมาปีหลัง ๆ เริ่มไม่ค่อยมีของให้เคลียร์แล้วก็ยากขึ้น และสุดยอดไอเท็มที่ยากที่สุดคือ ของที่มีความผูกพัน ของที่คิดว่าวันนึงจะได้ใช้ วันนึงจะเป็นประโยชน์

แต่โปรดอย่าถามว่าวันนึงคือวันไหน และวันนั้นจะมาถึงจริง ๆ มั้ย?

ปีนี้สเต็ปอัป ยากขึ้นมาอีกขั้น เคลียร์แมกกาซีนเก่าที่เก็บมานาน ๒๐ กว่าปี มีทั้ง eCompany NOW ที่เป็นยุคแรกของ Business 2.0 มี Fast Company มี Red Herring Dwell Elle Decor Vanity Fair ฯลฯ

นี่ต้องตัดใจไม่พลิกเปิดดูเลยนะ เพราะถ้าเริ่มพลิกดู ปีนึ้ไม่ได้เคลียร์แน่แม่อิด้วงเอ๊ย

ยังมีอีกชุดที่เป็นผลงานเก่าของตัวเอง อันนั้นขอแม่พดด้วงไว้ รอเป็นล็อตสุดท้ายละกันนะ…

การ์ดกล้องหน้ารถ error ได้นะ

ความรู้ใหม่วันนี้ :

micro sd card ที่ใช้ในกล้องหน้ารถมัน error ได้ด้วยว่ะ การ์ดไม่เสีย กล้องทำงาน แต่บันทึกภาพล่าสุดไม่ได้ เปิดดูคลิปในการ์ดล่าสุดบันทึกไว้ตั้งแต่เดือนมิถุนายน สามปีที่แล้วโน่น

เสิร์ชหาข้อมูลเจอคำแนะนำว่า ควร format การ์ดทุกหกเดือนนะจ๊ะ เพื่อป้องกันปัญหาการ์ด error

นี่ยังโชคดีว่าช่วงสามปีที่ผ่านมาไม่มีเหตุอะไรที่ต้องใช้หลักฐานจากคลิปในกล้อง… 🙏😳

ดักจิ้งจก

ที่บ้านมีจิ้งจกมากวนใจทำยังไงก็ไม่ได้ผล ฉีดสเปรย์ไล่ก็ไม่ไป แถมกลิ่นสเปรย์ยังทำให้ไมเกรนแม่พดด้วงกำเริบอีก วันก่อนมีคนมาโพสต์ถามในกลุ่มงานบ้านที่รัก แล้วมีเมนต์มาแนะนำอันนี้

ที่ดักแมลงสาบ

ก็เลยสั่งมาลองมั่ง ต้นทางบอกว่าใช้ข้าวสวยเป็นเหยื่อล่อ พี่ลองแล้วไม่ได้ผลก็เลยใช้กับข้าวนี่แหละ ลองเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ จนเกือบจะถอดใจล่ะ

ตื่นเช้ามาวันนี้ สำเร็จแล้วเว้ยยยยยยย… 😁👍

ซ้อมที่เขาตีนไก่ในวันแรงงาน

วันนี้ไปซ้อมที่เขาตีนไก่ ระยะทางไม่ได้เยอะอะไร เกนก็นิดเดียว เพซยิ่งไปกันใหญ่ แต่ที่ประทับใจคือตอนที่วิ่งเส้นน้ำตกสลัดไดมีน้องหมาคู่นึงวิ่งไปวิ่งกลับด้วยจนสุดทาง

เรื่องมันเริ่มจากตอนที่เราลงมาจากผานางดำ ผ่านมาถึงบริเวณหน้าสถานีเพาะกล้าไม้มีน้องหมาตัวผู้สีเทาวิ่งมาจากไหนไม่รู้แล้ววิ่งคู่ไปกับเรา ตัวนี้ดูทรงดีเลย (อันนี้ไม่ใช่คำราชาศัพท์นะฮะ 😊) มีกล้ามเนื้อพอประมาณ เป็นหมาหนุ่มกำลังฟิต

ไปได้อีกประมาณร้อยเมตร เจออีกตัวเป็นตัวเมียยืนจังก้าอยู่กลางถนน (กลางถนนจริง ๆ) แต่กระดิกหางแกว่งซ้ายขวาดูท่าแล้วน่าจะมาดี พอเราเข้าไปใกล้ก็พุ่งมาเลย กระโดดเข้าหา มีงับต้นขา งับมือ งับแบบงับกิ๊บ ๆ งับเบา ๆ ไม่ให้เราเจ็บอ่ะ ใครเคยเลี้ยงหมาหรือเคยเล่นกับหมาน่าจะพอนึกออก

พอเราเดินต่อน้องก็ตามมาทั้งสองตัวโดยที่เราไม่ได้เรียก อันนี้ต้องบอกก่อน ปกติไปที่ไหนเวลาเจอหมาเราจะไม่เรียกให้ตามมา เพราะ หนึ่ง กลัวแม่งหลง วิ่งไปกับเราแล้วกลับบ้านไม่ถูก สอง กลัวไปเจอเจ้าถิ่นข้างหน้า เดี๋ยวจะโดนเล่นงานเอา ด้วยเหตุนี้ นอกจากจะไม่เรียกให้วิ่งตามแล้ว เรายังไล่ไม่ให้ตามมาด้วย

พอเราเริ่มอัปฮิลน้องทั้งสองตัวก็วิ่งออกนำหน้าไป แม่งอัปฮิลสบาย ๆ เลย เห็นแล้วอิจฉาหมา พอไปข้างหน้าได้ซักหน่อยมีหยุดรอให้เราเดินตามทัน บางจังหวะมีหันมามอง ประมาณว่า ทำไมพวกพี่ช้ากันจังวะ?

ที่แสบคือบางช่วงที่ชันมาก น้องแม่งคงรอนาน พอเราไปถึงแม่งนอนรอเลย นี่ยังดีที่มันไม่ส่งสายตาหยามเหยียดมาด้วย

ตลอดทางน้องตัวผู้จะมีแวะฉี่ข้างทางซ้ายขวาเป็นระยะ เพื่อเอาไว้เป็น GPS navigation จะได้ดมหาทางกลับได้ถูก ตอนแรกพี่ก็ว่าจะเลียนแบบมันมั่งนะ แต่นึกขึ้นได้ว่าจมูกพี่แยกกลิ่นฉี่ไม่ออก เดี๋ยวดมไปดมมา ไปตามกลิ่นฉี่คนอื่นหลงทางจะยุ่งตายห่ะ 5555

ตอนแรกนึกว่าคงวิ่งตามไปแป๊บเดียว พอไปสักหน่อยแล้วก็คงจะกลับ แต่ไม่ใช่ ทั้งสองตัวไปกับเราจนถึงน้ำตกสลัดได โดยที่ระหว่างทางมีวิ่งออกไปไล่จิ้งเหลนกิ้งก่าตามข้างทางเป็นระยะ พอขากลับก็กลับออกมาพร้อมกับเรา ลงมาจนถึงจุดที่เจอกันตอนแรก รวมระยะทางไปกลับร่วมห้าโล โดยที่ทั้งสองตัวไม่มีท่าทางจะเหนื่อยสักนิดเดียว ส่วนพี่นั้น

หอบเป็นหมาเลย… 5555