Category: Life experiences

เมื่อวันเสาร์ไปบรรยายที่วิทยาลัยการจัดการมหิดล ได้ความรู้ใหม่ๆ (ซึ่งบางอย่างคนอื่นอาจจะรู้กันทั่วไปหมดแล้ว) ที่น้อง ๆ เก็บข้อมูลมา ขอเอามาเล่าให้ฟังเผื่อเป็นประโยชน์ ดังนี้

– สาวมหาวิทยาลัย (ป.ตรี) ตอนนี้มีการทำศัลยกรรมในสัดส่วนอย่างน้อย ๑๐% (จากสัดส่วนกลุ่มตัวอย่าง จริง ๆ อาจมากกว่านี้ก็ได้) นับรวมทั้งที่ผ่าตัดและไม่ผ่าตัด ในส่วนของการผ่าตัดที่ทำมากที่สุดคือ จมูก

– สาเหตุของการทำคือ อยากสวย มีปัญหาหรือคิดว่ามีปัญหา เห็นเพื่อนทำแล้วสวยก็เลยอยากทำบ้าง และมีบ้าง (ในสัดส่วนยังไม่มาก) ที่ทำเพื่อจะเข้าวงการบันเทิง พริตตี้ ฯลฯ

– คนที่ทำไม่ได้ปกปิด เปิดเผยว่าทำเป็นเรื่องปกติ มีบางคนแม่เป็นคนพาไปทำด้วยซ้ำ

– สาวมหาวิทยาลัย (ป.ตรี) ตอนนี้มีการทำงานหารายได้เองด้วย และหลายคนรายได้เกินหมื่นหรือหลายหมื่น งานที่ทำส่วนใหญ่คือ การขายของผ่าน IG ไม่ต้องสต็อกสินค้า เอาเสื้อผ้าจากร้านมาถ่ายลง IG มีคนซื้อก็ค่อยส่งให้ บางคนก็เริ่มทำงานตามสายงานที่เรียน เช่น เรียนบัญชีก็ไปทำงานเป็นผู้ช่วยที่บริษัทผู้สอบบัญชี

– จากการที่ทำงานและมีรายได้ตามที่ว่ามา ทำให้สาวมหาวิทยาลัย (ป.ตรี) มีกำลังซื้อสูง หลายคน (จากกลุ่มตัวอย่าง) ใช้สินค้าแบรนด์เนม เครื่องสำอางเคาน์เตอร์แบรนด์ สนีกเกอร์ รุ่นและยี่ห้อที่เป็นที่นิยม การไปเที่ยวต่างจังหวัดและต่างประเทศ (ไปกันเอง ไม่ได้ไปกับครอบครัว) ฯลฯ

– การตัดสินใจซื้อสนีกเกอร์ของสาวกลุ่มนี้ ปัจจัยสำคัญที่สุดคือ influencer ซึ่งได้แก่ ดาราและเซเล็บฯ ตอนนี้คนที่มีอิทธิพลสูงที่สุดคือ ชมพู่ อารยา และ Kendall Jenner (ใครวะ?) โดยที่ influencer ไม่ต้องเป็นพรีเซนเตอร์ตรง ๆ แต่ถ่ายรูปให้เห็นว่าใส่ แล้วไม่ต้องถ่ายเน้นรองเท้าด้วย (น้อง ๆ จะไปส่องกันเองว่าใส่อะไร) แล้วจะไปตามซื้อกัน เช่น น้องเล่าว่า ครั้งหนึ่งชมพู่ใส่ converse สีขาวถ่ายรูปขึ้น IG ก็ทำให้รุ่นนี้สีนี้แทบจะขาดตลาด กลายเป็นของหายากกันเลย ในเรื่องนี้สื่อที่มีอิทธิพลสูงสุดจึงเป็น IG นะฮะ

– สาวมหาวิทยาลัย (ป.ตรี) กลุ่มที่เก็บตัวอย่างมา มีแบรนด์โลยัลตี้ในสินค้าเครื่องสำอางสูง ถ้ารุ่นที่ใช้ขาดตลาดก็ยินดีที่จะเปลี่ยนรุ่นแต่เป็นยี่ห้อเดิมมากกว่าเปลี่ยนยี่ห้อ ปัจจัยสำคัญอีกประการนึงของการซื้อเครื่องสำอางคือ พนักงานขาย มีอิทธิพลสูงต่อการตัดสินใจซื้อ

– การไปเที่ยวต่างจังหวัด การเลือกว่าจะไปที่ไหนสื่อที่มีอิทธิพลสูงสุดคือ pantip น้อง ๆ จะเข้ามาดูกระทู้ใน pantip ถ้าดูแล้วชอบก็จะตามไป โดยการไปเที่ยวจะไม่มีการแพลนล่วงหน้าว่าจะไปทำอะไรบ้าง จะเอาแค่ว่ามีตั๋วไป-กลับ มีที่พัก พอแล้ว ไปถึงแล้วค่อยว่ากันเฉพาะหน้า

ชักยาวล่ะ ขอจบแต่เพียงแค่นี้นะฮะ…

หลายคนเห็นรูปประกอบแล้วคงเกิดคำถามว่า นี่กระถางอะไร (ของมึง)? มันมีที่มาอย่างนี้ครับ เมื่อซักสองสามเดือนก่อนหน้าเฟซบุ๊กของผมมันโชว์เพจเพจนึงขึ้นมา จำไม่ได้แล้วว่ามีใครแชร์มาหรือเป็นการแนะนำจากระบบของเฟซบุ๊กเอง เพจที่ว่าคืออันนี้ครับ

การทำปุ๋ยหมักแบบไม่พลิกในตะกร้า

จะบอกว่าเป็นเหตุบังเอิญหรือฟ้าประทานก็ได้ เพราะช่วงนั้นผมกำลังสนใจเรื่องนี้อยู่พอดี ด้วยเหตุว่าที่บ้านปลูกต้นไม้เอาไว้พอสมควร บรรดาใบไม้และดอกไม้ที่ร่วงลงมานี่เต็มไปหมด แถมบางทีต้องตัดหญ้า ตัดแต่งต้นไม้ก็มีเศษกิ่งไม้ใบหญ้าที่ต้องเอาใส่ถุงขยะให้เทศบาลมาเอาไปจัดการก็ไม่ใช่น้อย ๆ เราก็อยากจะเอามาทำปุ๋ย เพราะนอกจากจะกำจัดของพวกนี้ได้แล้ว ยังกลับมาเป็นปุ๋ยใส่ต้นไม้ที่มีอยู่ได้อีก ได้ประโยชน์สองต่อเลยนะ แล้วเราก็เรียนมาตั้งแต่เด็กว่าไอ้ของพวกนี้มันเอามาทำปุ๋ยหมักได้นี่นา แต่จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่ามันค่อนข้างยุ่งยาก ต้องคอยพลิกกลับกอง แถมยังอาจมีกลิ่นด้วย แล้วก็ต้องทำทีละเยอะ ๆ ก็เลยรีรออยู่ ก็มีเพจที่ว่านี่มาช่วยตอบโจทย์ได้พอดี

ถ้าคลิกเข้าไปดูในลิงก์ที่เอามาลง (คลิกเถอะ อยากให้ดู) เขาตอบโจทย์ (ของผม) ได้หมดเลย ข้อแรก ทำง่าย ไม่ต้องพลิกกอง (ไม่เหนื่อย เหมาะกับคนขี้เกียจ) สอง ไม่เหม็น สาม ทำน้อย ๆ ก็ได้ ใส่ตะกร้ายังทำได้ แล้วที่เป็นโบนัสก็คือ เอาพวกเศษผักผลไม้ที่เหลือจากการทำกับข้าวมาทำได้ด้วย อันนี้เด็ดมาก

ก็ใช้เวลานั่งอ่านวิธีทำอยู่สักพัก พอจะลงมือปฎิบัติก็เจอปัญหาว่า ถ้าจะขึ้นกองมันต้องมีปริมาณเยอะพอสมควร เศษไม้ใบหญ้าของเรายังมีน้อย แต่ก็ขี้เกียจซื้อตะกร้ามาทำ อีกปัญหานึงก็คือ ที่บ้านมีกระรอกเยอะ ก็กลัวว่าถ้ามันมาคุ้ยเขี่ยเศษผักผลไม้แล้วมันจะเลอะเทอะวุ่นวาย แล้วก็ยังไม่แน่ใจเรื่องกลิ่น เกรงใจเพื่อนบ้าน ยังต้องอยู่กันไปอีกนาน หันไปหันมา เอาไงดีวะ

สรุป ลองเอาเองเลย ปรับจากวิธีต้นตำรับอีกที ใช้ขุดหลุมฝังเอา ก็เลยเลือกพื้นที่เหมาะ ๆ ขุดหลุมเล็ก ๆ ลองดูก่อน แล้วเอาเศษผักผลไม้ใส่ลงไป มีตั้งแต่เปลือกเมล่อน เปลือกมะม่วง เปลือกแก้วมังกร เปลือกกล้วย ก้านคะน้าที่แข็ง ๆ ก้านโหระพา โคนเห็ดเข็มทอง สารพัดอ่ะ แล้วก็เอาเศษใบไม้ที่ร่วง ๆ อยู่แถวนั้นแหละกอบใส่ลงหลุมไปด้วย ส่วนมูลสัตว์ไม่มี ขี้เกียจออกไปซื้อ จะใช้ขี้ตัวเองก็เกรงใจเพื่อนบ้านอย่างที่ว่า ก็ไม่ใช้แล้วกันวะ ลองดูให้รู้ก่อนว่าเวิร์กไม่เวิร์ก

หลังจากนั้นคอยรดน้ำบ้างตามตำรา พอมีเศษผักผลไม้ก็ทยอยเอาไปเติมเรื่อย ๆ จนมันเต็มหลุมนั่นแหละ ซึ่งก็แป๊บเดียว เพราะหลุมแรกนี่หลุมนิดเดียว ก็ขยายสาขาไปเปิดหลุมสอง ทำเหมือนเดิมจนเต็ม พอไปหลุมสามทีนี้หาที่ใหม่ ขุดหลุมให้ใหญ่กว่าเดิม ระหว่างที่ทำในหลุมสามก็รอเวลาให้หลุมหนึ่งกับหลุมสองย่อยสลาย

ผ่านไปสองหรือสามเดือนอย่างที่ว่า ช่วงวันหยุดติดกันหลายวันที่ผ่านมาก็ลองไปเปิดหลุมคุ้ย ๆ ขึ้นมาดู เออ เฮ้ย มันย่อยสลายได้จริง ๆ นะ อย่างที่บอกว่า ตอนที่ใส่ไปนอกจากเศษใบไม้แล้วยังมีเศษผักกับเปลือกผลไม้ด้วย แต่ตอนที่เปิดหลุมขึ้นมานี่ กลายเป็นเศษร่วน ๆ ไม่มีสภาพเดิมอยู่เลย เปลือกกล้วยหรือเปลือกแก้วมังกรชิ้นใหญ่ ๆ นี่ย่อยสลายจนดูสภาพไม่ออกไปเลยนะ

สภาพที่ได้เป็นอย่างนี้

ตอนที่โกยขึ้นมาจากหลุมนี่รู้สึกเนื้อสัมผัสดีมาก เป็นวัสดุที่ร่วน ๆ ซุย ๆ น่าเอาไปใส่ให้ต้นไม้เป็นอย่างยิ่ง จากสองหลุมเล็ก ๆ ที่ว่ามาก็โกยขึ้นมาได้ปริมาณเท่าที่เห็นในกระถางดำนั่นแหละครับ ตำราบอกว่าต้องเอาไปตากให้แห้งก่อน เพื่อที่จะได้ฆ่าหรือหยุดการทำงานของจุลินทรีย์ ไม่งั้นตอนเอาไปใส่ต้นไม้มันจะไปส่งผลกับรากพืช กลายเป็นผลเสียได้ ที่เห็นนี่ยังไม่ได้ตาก

ดูใกล้ ๆ จะเห็นว่ายังไม่ได้ป่นละเอียดมาก

ปุ๋ยหมักที่ทดลองทำครั้งนี้อาจจะไม่มีสารอาหารมากเท่ากับในตำรา (เพราะวิธีที่เปลี่ยนไป) แต่เป็นวิธีที่เหมาะกับสันดานตัวเองมาก เพราะแทบไม่ต้องทำอะไรกับมันเลย ลงแรงขุดหลุมตอนแรกแล้วเมื่อไหร่ที่มีเศษผักผลไม้ เศษใบไม้ใบหญ้าก็เอามาใส่ลงไป คอยรดน้ำวันละครั้งสองวันครั้ง ปัญหาเรื่องกลิ่นก็ไม่มีกวนใจ ที่เหลือก็ให้เวลาทำหน้าที่ของมันไป ลืม ๆ ไปสักพักก็ได้ปุ๋ยหมักมาใช้แล้ว

ถ้าบ้านใครพอมีที่หรือมีบริเวณซักหน่อย อยากให้ลองทำดู ไม่ยากเลย ผมทำได้คุณก็ทำได้

มาทำปุ๋ยหมักกันเถอะ…