Six degrees of separation ในชีวิตจริง

เมื่อวานไปประชุมที่บ้านลูกค้า เสร็จแล้วทั้งทีมก็พากันเดินไปหาของอร่อยกินแถวแพร่งภูธรที่อยู่ใกล้ ๆ ระยะเดินได้

เดินตามถนนเลียบคลองไปเจอร้านแรกที่อยู่หัวมุมถนนเป็นสุกี้โบราณ คุยกันว่าลองเดินไปดูข้างหน้าก่อนถ้าไม่เจออะไรเด็ดค่อยย้อนกลับมา

เดินเข้าซอยไปนิดนึงร้านทางขวามือเห็นป้ายเชลล์ชวนชิมแขวนอยู่เลยหยุดดู เขียนไว้ว่า เกาเหลาสมองหมู อั้ยย่ะ น่ากลัวเว้ย

กำลังจะก้าวเดินต่อก็พอดีอาม่าที่นั่งอยู่หน้าร้านคงจะเดาความคิดออก อาม่าพูดขึ้นมาว่า มีหลายอย่าง แยกหม้อนะ ไม่ใส่สมองหมูก็ได้ 

ร้านเกาเหลาสมองหมู แพร่งภูธร

ชาวคณะที่ไปด้วยบอกเอา อยากลองกิน ก็ตกลงเข้าร้านนี้

เมนูในร้านเป็นเกาเหลามีหลายอย่าง แต่เราไปกันสี่คนไม่มีใครกินสมองหมูเลย 5555 มีสั่งเกาเหลาเครื่องในบ้าง เกาเหลาลูกชิ้นรวมบ้าง ซึ่งพี่ก็ไม่เคยกินเกาเหลาลักษณะนี้มาก่อน น้ำซุปเป็นน้ำใส มีรสเผ็ดพริกไทยน้อย ๆ  และที่เพิ่งเคยกินครั้งแรกก็คือ ลูกชิ้นไชเท้า แปลกดี ชามละร้อย กับข้าวเปล่าอีกถ้วย ลูกชิ้นเผือกทอดกับลูกชิ้นไชเท้าอีกอย่างละจาน อิ่มจุก ๆ

เกาเหลาลูกชิ้นรวม

กินเสร็จออกมาหน้าร้านขออนุญาตถ่ายรูปหน้าร้านเผื่อจะมาใหม่จะได้จำได้

กลับมาถึงบ้านเล่าให้แม่พดด้วงฟังว่า ไปกินร้านเกาเหลาสมองหมูที่แพร่งภูธรมา แม่พดด้วงบอกว่า นี่ร้านเพื่อนเรียนมาด้วยกันสมัยมอปลาย พี่ยังไม่แน่ใจเปิดรูปให้ดู แม่พดด้วงบอก ใช่ ร้านนี้แหละ

ตกเย็น เดินไปบ้านเพื่อนแม่พดด้วงอีกคนที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน คุยกันไปกันมาแล้วเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เขาหยิบโทรศัพท์มา vdo call หาเจ้าของร้านเลย บอกว่าวันนี้คนนี้ไปกินที่ร้าน

เราก็ เฮ้ย ยังดีนะที่ไม่ได้ไปทำทะเร่อทะร่าอะไรไว้ที่ร้านให้เป็นที่ขายหน้า

นี่สินะ Six degrees of separation ในชีวิตจริง

ถ้าใครสนใจจะไปลองเกาเหลาสมองหมู (ที่เลือกไม่ใส่สมองหมูได้) ระดับเชลล์ชวนชิมก็เชิญได้ที่แพร่งภูธรนะครับ แล้วตอนเก็บเงินอย่าลืมบอกว่าเป็นเพื่อนแม่พดด้วง

เจ้าของร้านฟังแล้วจะยิ้มเลย ก่อนจะถามว่า ใครวะ? 😆🤣

บันทึก 5 มีนาคม วันนักข่าว

วันนี้ 5 มีนาคม วันนักข่าว

1 ตุลาคม 2534 เข้าเริ่มงานวันแรกหลังเรียนจบในอาชีพที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนแต่ได้ทำต่อเนื่องยาวนานและเปลี่ยนจากอาชีพกลายเป็น วิชาชีพ มาถึงวันนี้

เริ่มต้นที่บริษัท ผู้จัดการ ตึกตรอกโรงไหม ถนนรามบุตรี หลังวัดชนะสงคราม

จากผู้จัดการรายสัปดาห์ ย้ายไปผู้จัดการรายวัน ย้ายไปทีม newswire feed ข่าวให้ biznews พ่วงด้วยรายงานสรุปภาวะตลาดหุ้นทางวิทยุผู้จัดการ ก่อนจะกลับมาผู้จัดการรายวันในยุควิกฤติต้มยำกุ้ง

ชีวิตการทำงานข่าวในยุค pre-internet พิมพ์ต้นฉบับด้วยเครื่องพิมพ์ดีด วลีที่ว่า information at your fingertips ยังเป็นแค่คำกล่าวสวย ๆ จะหาเบอร์บริษัทที่จะทำข่าวต้องโทรถาม 13 หาข้อมูลด้วยการเข้าห้องสมุดเปิดแฟ้มข่าว เช็กรายชื่อผู้ถือหุ้นและงบการเงินบริษัทด้วยการนั่งรถเมล์ไปกรมทะเบียนการค้า (ซึ่งตอนนี้เป็นมิวเซียมสยาม) ถ้าจะซีรอกซ์โดนหน้าละ 20 บาท (ถ้าจำไม่ผิด)

นั่งรถเมล์ นั่งเรือด่วนเจ้าพระยาไปทำข่าว ช่วงแรกออฟฟิศยังไม่มีงบให้ใช้เพจเจอร์ โทรศัพท์มือถือตัวละแสนยิ่งไม่ต้องคิด ทำข่าวเสร็จต้องรีบเขียนข่าวด้วยลายมือแล้วเข้าไปส่งแฟกซ์ที่บิสสิเนส เซ็นเตอร์ในโรงแรม หน้าละ 80 บาท

ที่เล่ามานี่ไม่ใช่จะอวดว่าคนยุคเก่าเขาเคยลำบาก แต่แค่มันเป็นแบบนั้นเอง เทคโนโลยีมันได้แค่นั้น ถ้าไม่ทำแบบนั้นก็ไม่มีวิธีอื่นเหมือนกัน พอมาวันนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้น อะไรหลายอย่างก็ง่ายขึ้น สะดวกขึ้น

ทุกคนเข้าถึงข้อมูลได้ง่ายขึ้น ทุกคนสามารถเป็น “สื่อ” ได้ง่ายขึ้น แต่จะเลือกเป็นสื่อแบบไหนก็แล้วแต่ใจปรารถนาเถิด

เลิฟ เลิฟ ❤

ปีนี้เริ่มฟัง podcast

ปีนี้เป็นปีแรกที่มาฟัง podcast เป็นเรื่องเป็นราว

ก่อนหน้านี้เคยลองฟังอยู่ป๊อบแป๊บแล้วไม่โดนเลย ไม่สามารถโฟกัสให้ฟังนาน ๆ ได้ ทำให้สงสัยว่าคนที่เขาฟัง podcast นี่เขาทำได้ยังไง

จนกระทั่งมาพบโดยบังเอิญว่า มันเวิร์กมากถ้าเราฟังตอนขับรถ โดยเฉพาะถ้าขับรถนาน ๆ อย่างตอนไปซ้อมต่างจังหวัด ที่เขาตีนไก่ นครนายก ที่ต้องขับรถเกือบ ๆ สองชั่วโมง นั่งฟังไปเพลิน ๆ อีพียาว ๆ นี่สบายเลย ขาไปได้หนึ่งอีพี ขากลับได้อีกหนึ่ง

นอกจากช่วงเวลาที่ฟังแล้ว อีกสาเหตุนึงก็คือ มาพบว่าตัวเองชอบฟัง podcast ในรูปแบบของคนนั่งสัมภาษณ์กัน นั่งคุยกัน แต่ถ้าเป็นแบบมีสคริปต์นั่งพูดคนเดียวนี่ไม่ได้เลย ต่อให้เป็นหัวข้อที่เราสนใจก็เอาไม่อยู่ (ยกเว้นเป็นบางอีพี)

และข้างล่างนี้คือ podcast ที่ฟังประจำ เผื่อใครสนใจแนว ๆ นี้เหมือนกันนะฮะ

เลิฟ เลิฟ ♥️

เช็กระยะ 150,000 โล เจอค่าใช้จ่าย 72,000 บาท

เอารถเข้าศูนย์เช็กระยะ 150,000 โล น้องพนักงานประเมินค่าใช้จ่ายไว้พันนึง

ผ่านไปชั่วโมงกว่าน้องเดินมาคุย เจอรายการเพิ่มค่ะพี่ แล้วลิสต์ออกมายาวเหยียด เฉพาะค่าอะไหล่ห้าหมื่นเก้า รวมค่าแรงด้วยเป็นเจ็ดหมื่นสอง!! 😳

เหยดดดดดดดดดด พี่รีบส่องกระจกเลย นึกว่าวันนี้ราศีสุลต่านจับ น้องเห็นออร่าเปล่งประกายระยิบระยับ ไม่มีนี่หว่า

บอกน้องไปว่า รถพี่นี่ถ้าขายได้แสนกว่าเอง ค่าซ่อมเจ็ดหมื่นกว่านี่เกินครึ่งคันเลยนะ ขอพี่กลับไปทำใจก๊อนนนนนน 😅

ทดลองใช้งานสองจอ

two screens

ลองเซ็ตสองจอ ได้ขุดเอาคีย์บอร์ดที่ซื้อไว้นานแล้วมาใช้ด้วย นี่ยังหวั่นใจอยู่กลัวจะเผลอไปเข้าวงการคีย์บอร์ดแล้วหาทางออกไม่เจอ

ก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นนายเป็ด บางขุนนนท์

อยากกินเกาเหลาหมูตุ๋น ร้านเปิดแปดโมงครึ่ง ทีแรกจะมาตอนแปดโมงครึ่งเลยแต่กลัวเด๋อไง เดี๋ยวเด็กที่ร้านจะว่าขี้เห่อ มาตั้งแต่ร้านเปิด เลยทิ้งช่วงนิดนึงมาถึงร้านแปดสี่สิบห้า

มาถึงจากที่กลัวเด๋อกลายเป็นเซอร์ไพรส์ รถเต็มลานจอด คนนั่งเต็มร้าน ลูกค้าที่มาหลังจากพี่แป๊บนึงต้องมียืนรอโต๊ะ

ร้านปิดบ่ายสองนะฮะ แต่สักเที่ยงกว่านี่หมูตุ๋นหมดแล้ว อยากถามเจ้เหมือนกันทำไมไม่ทำเยอะกว่านี้ กลัวเจ้สวนมาว่า ไม่ใช่เรื่องของลื้อ!!

แปลไทยเป็นไทยว่า อย่าเจือก แฮร่ 😆

เนี่ย ถ้าค้าขายหรือทำกิจการอะไรก็ไม่อยากได้อะไรมาก แค่ให้ลูกค้ามาเต็มตั้งแต่เปิดร้านยันปิดร้านแบบนี้ก็พอเลี้ยว เอ๊ย แล้ว!! 😆🤣

เหี้ยเข้าบ้าน

เมื่อวานมีเรื่องตื่นเต้น

เหี้ยเข้าบ้านจ้าาาาาา 😆

เริ่มจากในกรุ๊ปไลน์หมู่บ้านมีลูกบ้านโพสต์คลิปว่า มีน้องตัวเบ้อเร่อมาเดินอยู่บนถนนในหมู่บ้าน พี่กดดูแล้วสะดุ้ง น้องตัวใหญ่มากกกก คือถ้าเจอตอนมืด ๆ นี่คิดว่าเป็นไอ้เข้ตัวเล็กหลุดมาจากฟาร์มเลยนะ

ก็ยังไม่ได้กังวลอะไร เพราะน้องมุ่งหน้าไปคนละทิศกับที่บ้าน แต่หลังจากนั้นซักครึ่งชั่วโมง เฮ้ย อะไรแว๊บ ๆ ลอดประตูรั้วเข้ามาในสวน

อ้าว เหี้ย!! 😳

ใช่ครับ ไม่รู้ว่าน้องมายังไง วกหัวกลับเดินมาเข้าบ้านพี่แล้วเดินชมทัศนียภาพรอบบ้าน เดินจบรอบจริง ๆ มีหยุดพักเหนื่อยพักใหญ่ ๆ ด้วยนะ

พี่พยายามไล่ยังไงก็ไม่ไป หยุดนิ่งชูคอตัวแข็งเลย ก็เลยปล่อยแม่มไว้ยังงั้นแหละ บอกน้องไปว่า อย่าทำอะไรเสียหายนะ เบื่อแล้วก็ออกไปดี ๆ ล่ะ

ตื่นมาเช้านี้ออกไปเดินดู น้องไม่อยู่แล้ว คงไปเกษมสำราญที่อื่นต่อเรียบร้อย 😆🤣

ตลาดสดธนบุรีในวันที่ไร้นักท่องเที่ยวจีน

อ่านเรื่องนักท่องเที่ยวจีนมีจำนวนลดลงมาหลายโพสต์จากหลายเพจ แต่ไม่มีประสบการณ์ตรงก็ได้แต่เก็บไว้เป็นข้อมูล

จนวันนี้มาตลาดสดธนบุรีมาเห็นกับตา จนพาใจมาเจ็บ เฮ้ย ไม่ใช่ล่ะ 😆🤣 มาจุดแรกที่โซนปลาวาฬ เป็นโซนขายอาหารร้านดัง ร้านมีชื่อเสียง และที่สำคัญขายอาหารทะเล กุ้ง ปู ปลาหมึก ปลาทะเลสารพัดชนิด ซึ่งปกติจะคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวจีน ซื้ออาหารทะเลแล้วให้ร้านทอด นึ่ง ปิ้ง ย่าง แล้วมานั่งกินจนแทบจะไม่มีโต๊ะว่าง

แต่วันนี้โต๊ะว่างจนน่าตกใจ แถมดูแล้วไม่มีใครที่ดูว่าจะเป็นนักท่องเที่ยวจีนเลย

ส่วนโซนกลางที่ขายผักผลไม้ ก่อนหน้านี้มีนักท่องเที่ยวจีนเดินซื้อทุเรียน ซื้อมังคุด แต่วันนี้แทบไม่มีเลย

ข้ามมาโซนแชนเดอเลียร์ โซนนี้ส่วนมากเป็นลูกค้าคนไทย เดิน ๆ อยู่รู้สึกได้ว่าคนน้อยลง แวะซื้ออาหารที่ร้านเจ้าประจำ ถามน้องคนขายว่า คนมาตลาดน้อยลงมั้ย? น้องบอกว่าฝั่งปลาวาฬนักท่องเที่ยวจีนหายไปเลย ถามน้องว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ น้องบอกตั้งแต่หลังสงกรานต์

แล้วก็เลยถามถึงฝั่งแชนเดอเลียร์ว่า ลูกค้าคนไทยลดลงด้วยมั้ย? น้องบอกลดลง และที่เจ็บปวดกว่านั้นคือ โซนนี้ทางตลาดเพิ่งปรับขึ้นค่าเช่าเมื่อเดือนมีนาฯ

พี่เป็นคนไทยเรามีความใส่ใจอ่ะนะก็เลยถามต่อว่า ปรับขึ้นเท่าไหร่ น้องบอก 80 – 100%

ได้ยินทีแรกกลัวเข้าใจผิด ต้องถามซ้ำว่า สมมติเดิมค่าเช่าเดือนละห้าหมื่นก็ปรับเป็นแสนนึงแบบนี้เหรอ น้องพยักหน้า บอกเพิ่มว่า ถ้าเป็นตำแหน่งหัวมุมจะโดนเพิ่มเยอะสุด

ถึงว่า เห็นหลายร้านปรับราคาขึ้นแล้วและก็มีบางร้านที่แปะป้ายบอกแล้วว่าจะขึ้นราคาเร็ว ๆ นี้

ดูทรงแล้วปีนี้เอาเรื่องอยู่นะฮะ 😞

อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ

ปกติแล้วชีวิตเราพบเจอคนมากมายนะฮะ แต่คนที่เราจดจำได้จริง ๆ ส่วนมากจะเป็นคนใกล้ชิดหรือเพื่อนร่วมงาน ซึ่งหลายคนพอห่าง ๆ กันไปก็อาจจะจำได้บ้างไม่ได้บ้าง

เว้นแต่ว่าคนคนนั้นจะมีอะไรบางอย่างให้เราจดจำ อาจจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรือพฤติกรรมบางอย่างที่แม้ว่าเวลาผ่านไปหลายสิบปีก็ยังลืมไม่ลง

เมื่อเช้าพี่นั่งดูรายการแนวคุยข่าวช่องนึง ระหว่างที่พิธีกรอ่านข่าว ภาพในจอเป็นฟุตเทจกลุ่มนักข่าวที่นั่งรอทำข่าวกันเป็นกลุ่ม ๆ เล็กบ้างใหญ่บ้าง แล้วพี่ก็มาสะดุดกับนักข่าวชายคนนึงที่กล้องจับภาพมาเต็ม ๆ

อ้าว คนนี้กุรู้จักนี่หว่า ยังเป็นนักข่าวอยู่เหรอ

นักข่าวคนนี้เคยทำงานอยู่ที่เดียวกันตั้งแต่สมัยทำงานที่แรกเมื่อ .. เอ่อ กี่ปีมาแล้วก็ช่างมันเถอะนะฮะ 😅

แต่ที่จำเขาได้แม่นเพราะเรื่องนี้ครับ

ออฟฟิศที่พี่ทำงานตอนนั้นเป็นอาคารขนาดเล็กสี่ชั้น แต่ละชั้นจะมีห้องครัวเล็ก ๆ ที่แยกส่วนออกมาจากพื้นที่ทำงาน พนักงานจะใช้ห้องครัวนี้เป็นที่กินข้าว ล้างจานชามแก้วน้ำ นั่งคุยกัน ไปจนถึงใช้เป็นที่ดูดบุหรี่

วันนั้นในห้องครัวนั่งกันอยู่สามคน มีพี่นั่งคุยกับเพื่อนร่วมงานคนนึง และนักข่าวคนนี้นั่งดูดบุหรี่อ่านปริ้นต์ข่าวต่างประเทศเพื่อเลือกว่าจะแปลข่าวไหนดี

พอพี่แกดูดบุหรี่เสร็จก็ลุกทำท่าจะเดินกลับไปทำงาน แต่เหมือนว่ารองเท้าแตะที่พี่แกใส่อยู่จะมีอะไรติดที่พื้นรองเท้า แกเลยเดินไปที่อ่างล้างจานแล้วทำในสิ่งที่ทำให้พี่จำแกได้มาจนทุกวันนี้

แกยกขาขึ้นแล้วหยิบรองเท้าแตะมาที่อ่างล้างจานก่อนจะใช้สก๊อตไบรต์ที่พวกเราใช้ล้างจานชามช้อนแก้วน้ำถูไปที่พื้นรองเท้า ถู ถู ถู ถู จนพอใจแล้วก็วางสก๊อตไบรต์ไว้ที่เดิมก่อนจะเดินสบายใจกลับไปนั่งทำงาน


ครับ หลังจากวันนั้นพี่ไม่เคยใช้สก๊อตไบรต์ส่วนกลางอีกเลย 😂

ประเทศไทยกับภัยพิบัติ

ถึงวันนี้ความเชื่อที่ว่าประเทศไทยแคล้วคลาดจากภัยพิบัติหลายอย่างก็ได้พิสูจน์แล้วว่าไม่เป็นความจริง

ไล่มาตั้งแต่…

พายุไต้ฝุ่น
สึนามิ
น้ำท่วมใหญ่ค่อนประเทศ
และล่าสุด แผ่นดินไหว

พี่จะไม่แปลกใจเลยถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วเจอว่าประเทศไทยมีภูเขาไฟระเบิด หรือจู่ ๆ มีเอเลี่ยนโผล่ขึ้นมาจากการหลับใหลอยู่ใต้ดินแล้วทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ (เหมือนใน War of the Worlds)

หรือมีซอมบี้วิ่งไล่กัดกินคนอยู่แถวสยาม ทองหล่อ (อย่าง The Walking Dead หรือ Kingdom) หรือพีค ๆ ก็มาเลยมึง ขบวนการซอคเกอร์ ร้อง กี้ กี้ กันมาเลย

คนเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ แต่อย่าลืมจ่ายภาษีให้รัฐ กับใช้หนี้แบงก์ก่อนนะฮะ 😆🤣

เลิฟ เลิฟ ♥️