แพร่งภูธร

เมื่อวานไปประชุมที่บ้านลูกค้า เสร็จแล้วทั้งทีมก็พากันเดินไปหาของอร่อยกินแถวแพร่งภูธรที่อยู่ใกล้ ๆ ระยะเดินได้

เดินตามถนนเลียบคลองไปเจอร้านแรกที่อยู่หัวมุมถนนเป็นสุกี้โบราณ คุยกันว่าลองเดินไปดูข้างหน้าก่อนถ้าไม่เจออะไรเด็ดค่อยย้อนกลับมา

เดินเข้าซอยไปนิดนึงร้านทางขวามือเห็นป้ายเชลล์ชวนชิมแขวนอยู่เลยหยุดดู เขียนไว้ว่า เกาเหลาสมองหมู อั้ยย่ะ น่ากลัวเว้ย

กำลังจะก้าวเดินต่อก็พอดีอาม่าที่นั่งอยู่หน้าร้านคงจะเดาความคิดออก อาม่าพูดขึ้นมาว่า มีหลายอย่าง แยกหม้อนะ ไม่ใส่สมองหมูก็ได้

ชาวคณะที่ไปด้วยบอกเอา อยากลองกิน ก็ตกลงเข้าร้านนี้

เมนูในร้านเป็นเกาเหลามีหลายอย่าง แต่เราไปกันสี่คนไม่มีใครกินสมองหมูเลย 5555 มีสั่งเกาเหลาเครื่องในบ้าง เกาเหลาลูกชิ้นรวมบ้าง ซึ่งพี่ก็ไม่เคยกินเกาเหลาลักษณะนี้มาก่อน น้ำซุปเป็นน้ำใส มีรสเผ็ดพริกไทยน้อย ๆ และที่เพิ่งเคยกินครั้งแรกก็คือ ลูกชิ้นไชเท้า แปลกดี ชามละร้อย กับข้าวเปล่าอีกถ้วย ลูกชิ้นเผือกทอดกับลูกชิ้นไชเท้าอีกอย่างละจาน อิ่มจุก ๆ

กินเสร็จออกมาหน้าร้านขออนุญาตถ่ายรูปหน้าร้านเผื่อจะมาใหม่จะได้จำได้

กลับมาถึงบ้านเล่าให้แม่พดด้วงฟังว่า ไปกินร้านเกาเหลาสมองหมูที่แพร่งภูธรมา แม่พดด้วงบอกว่า นี่ร้านเพื่อนเรียนมาด้วยกันสมัยมอปลาย พี่ยังไม่แน่ใจเปิดรูปให้ดู แม่พดด้วงบอก ใช่ ร้านนี้แหละ

ตกเย็น เดินไปบ้านเพื่อนแม่พดด้วงอีกคนที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน คุยกันไปกันมาแล้วเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เขาหยิบโทรศัพท์มา vdo call หาเจ้าของร้านเลย บอกว่าวันนี้คนนี้ไปกินที่ร้าน

เราก็ เฮ้ย ยังดีนะที่ไม่ได้ไปทำทะเร่อทะร่าอะไรไว้ที่ร้านให้เป็นที่ขายหน้า

นี่สินะ Six degrees of separation ในชีวิตจริง

ถ้าใครสนใจจะไปลองเกาเหลาสมองหมู (ที่เลือกไม่ใส่สมองหมูได้) ระดับเชลล์ชวนชิมก็เชิญได้ที่แพร่งภูธรนะครับ แล้วตอนเก็บเงินอย่าลืมบอกว่าเป็นเพื่อนแม่พดด้วง

เจ้าของร้านฟังแล้วจะยิ้มเลย ก่อนจะถามว่า ใครวะ? 😆🤣